De eerste werkdag

Woei! Ik heb net stofgezuigd. Nou, ik niet, maar de stofzuiger wel. Die werkt niet echt goed trouwens, maar ja. Vandaag was mijn eerste werkdag trouwens: Maandag 31 oktober. Ik heb een behoorlijk drukke dag gehad. Ik denk dat ik sinds ik hier ben aangekomen me wel eens 10 keer slechter heb gevoeld dan in Nederland, maar ook wel eens 10 keer beter. Zo maak je nog eens wat mee.

Ik heb net vage gele instant-gele soep geprobeerd van de 7-11. Het is een soort van mais-soep en ruikt echt heel maf. Het ziet er op de verpakking in ieder geval lekkerder uit dan als je het zelf maakt. Ik heb de boel dan ook maar weggeflikkerd na een paar happen. Gelukkig hadden ze ook nog koko-kun oftewel Kellogs choco-pops waar je ook goed van kan leven Als toetje had ik pudding gekocht, dat leek op de normale vanillepudding die ze in Nederland ook hebben. Nadat ik het pakje opendeed was het wel even een verassing, want op de bovenkant was een soort van aangebakken cakelaagje en de pudding zelf was echt net niet vloeibaar, een soort van gelatine. Onderin zat nog wat chocoladesaus maar qua dikte was dat net sojasaus. Ook niet iets wat ik een tweede keer hoef te kopen.

On a brighter note: ik heb een fiets! Als dit Nederland was zou je denken dat ik een meisjeskinderfiets had gekocht, maar dat is blijkbaar het grootste maatje hier in Japan. Ik stoot net niet mijn knieen aan het stuur op de hoogste stand. Japans praten lukt me al een beetje beter. Ik kon verstaanbaar vragen of ze niet een maatje groter fiets hadden en of het niet een vrouwenfiets was. Ik verstond ook duidelijk dat de fietsen voor me de grootste maat waren die ze hadden en dat het gewoon fietsen waren die mensen van het mannelijke geslacht ook gebruiken. Toen ik vroeg of ze echt niet een maatje groter hadden probeerde de verkopen mij met veel gebaren duidelijk te maken dat dat pijn gaat doen tussen je benen bij het opstappen en afstappen. Naja, hij weet vast ook niet hoe lastig het is als je 1 meter 85 bent en op een kinderfietsje probeert te rijden.

De fiets had ik trouwens gekocht bij hetzelfde warenhuis als waar de grote computerafdeling was waar ik eerder wat gekocht had. Het is eigenlijk heel makkelijk te vinden als je eenmaal weet waar het is. Ik heb gelijk nog wat kabeltjes en dingetjes voor de computer gekocht, dus dat komt mooi uit. Het is alleen niet te geloven hoe irritant het lawaai is in zo’n winkel. Je hebt ten eerste het volume van alle PC’s en TV’s dat *hard* aan staat en van alle kanten op je af komt, dan heb je nog een paar Japanse employees die iets naar elkaar schreeuwen en ook nog reclame over de winkelspeakers boven je. Om gestoord van te worden. Het centrum is vanaf het youth heim eigenlijk niet echt een afstand die je te vaak wilt lopen (denk aan de afstand van het winkelcentrum in Hoogezand tot aan de Noorderstraat 120, voor de mensen die dat wat zegt). Maar ik kon de grote supermarkt waar ik gisteren geweest was helaas niet vinden, wat nogal een problees is omdat ik zonet wilde afwassen en erachter kwam dat ik geen afwasborstel had Moet ik morgen maar ff aan Jason vragen.

En toen ik toch bij het warenhuis was heb ik gelijk even gevraagd (in het Japans, jaja ) of ik een keitai (cellphone/mobieltje) kon kopen, of tenminste het abonnement daarvan. Overigens was ik het woord abonnement vergeten en dat maakt het alweer vrij lastig. Ze konden me echter niet helpen omdat ik officieel nog geen citizen ben van Japan (meer daarover later, aangezien ik mijn dag nu helemaal achterstevoren aan het vertellen ben). Op het werk kreeg ik een email van Guillaume, 1 van de 2 Fransen hier, die zie dat hij nog een extra telefoonkabel overhad, dus die heb ik zonet opgehaald. De telefoon heeft niet eens een kiestoon helaas, dus ik moet maar wachten totdat het geactiveerd is (wat 4 november zou moeten zijn volgens Takako).

Oh ja, mijn eerste werkdag :O Veel hectischer kon die niet zijn. Eerst ben ik met Jason naar de AXT-Tower gelopen, wat niet al te veel problemen opleverde. Achteraf gezien had ik zaterdagavond zo naar huis kunnen lopen als ik 1 straatje verder/terug was gelopen Het is echt een behoorlijk flatje, de AXT Tower. 26 verdiepingen, verdeeld in een paar delen naast elkaar met mooie binnenplaatsjes en bruggetjes ertussen. Allemaal net nieuw. Een behoorlijk contrast met de verouderde industriebuurt waar de toren tussen staat. Ik zal binnenkort even wat foto’s maken ervan.

Binnenkomend liet Jason me even het ingebouwde postkantoor zien op de begane grond, waarna we naar de 22e verdieping gegaan zijn met de turbolift (letterlijk turbo, mijn oren suisden ervan toen we aankwamen). Daar aangekomen gaf Jason me een rondleiding van de ruimte van het voice interface project, waar iedereen werkt. De ruimte is een grote (en warme) kantoorruimte verdeeld in een aantal rijen waarbij iedereen zijn eigen stukje bureau heeft, gescheiden van de buren. Net geen cubicle dus. Je hebt echt een geweldig uitzicht van alle kanten van de 22e verdieping, die ook helemaal beraamd is (bijna geen muren aan de buitenzijde, alleen ramen).

Nadat Jason me een klein beetje wegwijs had gemaakt op de computer en een heleboel ingewikkelde termen naar me gespuwd had moest ik met Takako naar de city hall om me te laten registreren als immigrant. Eerst met de bus naar HonAtsugi eki (het station van het centrum van Atsugi) en vandaaraf een eindje lopen. Onderweg heeft Takako me nog wat Japanse dingetjes geleerd, zoals het uitspreken van grote nummers, hoe je mijn adres schrijft in het Japans, een paar kanji en dat soort dingen. Zo weet ik nu dat de kanji van mijn hanko (handtekeningstempel) uitgesproken worden als ‘kouya’ en dat de kanji letterlijk heide betekenen (als in huis op de heide), en niet alleen kanji zijn die toevallig hetzelfde klinken als je naam en wat leuks betekenen, zoals sommige Japanners soms doen. Ik heb ook geleerd dat Jason nog maar 19 jaar oud is :O Ik had hem op zijn minst ingeschat op 23 of 24.

We hebben ongeveer een half uurtje gewacht bij de city hall, waar ik weet ik veel hoeveel papieren moest invullen met naam, adres etc. Tijdens het wachten hebben we wel even gespeeld met een megagaaf LCD of Plasmascherm van 2,5 meter breed waar een touchscreen versie van een programma net als Google Earth op stond. Op dit scherm kon je allen Atsugi zien, maar dan wel inzoomen tot je kan zien of de deuren van een auto open of dicht zijn en of er iemand uitstapt. Ik denk qua resolutie minstens 3 keer zo goed als Google Earth. Na een half uurtje wachten mocht ik mijn tijdelijke residentiepas meenemen. Halverwege November moet ik terugkomen om mijn definitieve verblijfvergunning op te halen. Daarna zijn we naar de bank gegaan die vlakbij het station zit om een bankrekening voor mij te openen waar mijn loon op gestort kan worden. Het is maar goed dat Takako erbij is om alles te vertalen naar het Engels, want ik snap nog helemaal niks van alle kanji. De hiragana en katakana die ik geleerd heb voordat ik wegging blijken ook niet erg praktisch; hiragana wordt bijna alleen maar gebruikt als er een kanji voor staat, die ik dus niet ken, en katakana wordt bijna alleen gebruikt als de engelse vertaling ernaast staat. Vrij nutteloos dus.

Soms heb ik echt het idee dat het hier net de VS is. Ik kan me Los Angeles nog een beetje herinneren, en daar was het ook al zo druk. De straten en de algemene sfeer op straat doen ook wel een beetje amerikaans aan. Japanners zijn echt totaal gestoord op dingen die ‘benri’ (convenient/handig) zijn. Op elke hoek en om de 5 meter moet er een automaat met blikjes drinken staan (warm en koud) en in het centrum staat er om de 5 meter iemand die doekjes, folders, eten of drinken uitdeelt. In de AXT Tower hebben ze trouwens allemaal hele stoere WC’s, die behalve een knopje voor doortrekken ook nog knopjes hebben voor water spuiten voor het schoonmaken van je onderzijde op vier verschillende manieren. Wazig spul.

Eenmaal teruggekomen was het lunchpauze en zijn we met zijn allen naar de cafetaria gegaan (die op de begane grond aan de andere kant van het gebouw was, dus het was een eindje lopen). Het eten bestellen gaat via de AXT company card die je kan opladen met yens. Daarvoor kan je elke dag lunch kopen tegen 20% korting (ten opzichte van cash betalen). Ik heb de curry genomen, die best lekker was, maar niet te pittig gelukkig.

Het grootste deel van de middag met de baas, Kunihiko Owa (of Owa-san, zoals iedereen hem noemt). Hij gaf me een introductie van het voice interface project en wat ik daar precies ga doen. Precies weet ik het nog steeds niet trouwens, maar ik snap de basics nu in ieder geval. Owa-san is een Japanse man van ongeveer 40-50 jaar oud. Jason en sommige andere jongens vinden hem een beetje creepy, omdat hij altijd sneaky achter ze gaat staan als ze aan het werk zijn. Jason vindt het ook niet aardig omdat Jason redelijk Japans kent en wel eens Japanse woordgrapjes maakt, waarbij Owa-san hem consequent corrigeert omdat hij denkt dat Jason geen Japans kan en een foutje maakte. Na mijn gesprek met Owa-san lijkt het me eerlijk gezegd wel een aardige man. Net als de meeste Japanners bij de VIP (voice interface project) is hij een verschrikkelijk beleefde man. Je kan haast niet met een Japanner praten zonder sumimasen (het spijt me/sorry/mag ik even storen) te zeggen of de beleefde vorm van een woord te gebruiken (Japanners gebruiken vaak beleefde vormen die veel langer zijn dan de makkelijke woorden tegen vreemden).

Om jullie de presentatie te besparen: na de presentatie van dik een uur lang zei Owa-san opeens: “it’s showtime!”. Ik verwachtte dus heel wat, maar het bleek dat hij me een voice recognition programmaatje wilde demonstreren. Hij liet me een trainingsprogramma waar ik een beetje in kon zien hoe voice recognition werkte in verschilende talen. Je kon in het Japans een woord kiezen en daarna in tien verschillende talen de uitspraak horen van het woord en het proberen na te zeggen in de hoop dat het programma het woord herkent. Woordjes nazeggen was niet zo moeilijk voor mij, dus ik had niet echt moeite met de Koreaanse, Japanse, Franse, Engelse en Nederlandse woorden voor dankjewel,sorry,vaarwel etc. Owa-san was impressed Dit demonstreerde gelijk weer de techniek van Japanners om buitenlandse woorden te verneuken, want om het woord ‘Eiffel Tower’ te vertalen moet je eerst in het Japans ‘Aiffurru tooru’ inspreken. Of in het Koreaans ’seoul’, dat ze trouwens in Korea ook anders uitspreken dan dat ik het in het engels of nederlands ken, daar maken ze in het japans ’so’oru’ of zoiets van. Maar steeds bij het proberen van dat woord wilde het programma de input niet accepteren, hoe je het ook uitsprak. Redelijk lullig moment voor Owa-san, want hij zei eerst uitgebreid tegen mij: ‘nee, je moet het zo uitspreken: soooollu’, maar na tien keer werkte het nog niet. Toen Owa-san kuchte even later werkte het opeens wel.

Daarna kreeg ik een rondleiding door de werkruimte waar ik even werd voorgesteld aan iedereen. Het voice interface project is verdeeld in vier teams: marketing/sales, engine, acoustic modeling en nog 1 die ik vergeten ben. Ik maak onderdeel uit van de acoustic modeling groep. Owa-san is daar de leider van.

Ik ben voorgesteld aan de andere groepleiders. 1 daarvan heette Matsumoto en schijnt half beroemd te zijn omdat hij verre of dichtbije familie is van een beroemde filmmaker in Japan. Nadat ik me voorgesteld had in het Japans en antwoord had gegeven op een paar van zijn Japanse vragen vroeg hij me op welke school of bij welke leraar ik mijn Japans geleerd had. Hij was redelijk verbaasd toen ik hem vertelde dat ik al mijn Japans geleerd heb door twee jaar anime te kijken. Niet dat Owa-san en Takako trouwens niet verbaasd waren, maar Matsumoto-san was zo verbaasd dat even het hele kantoor onze kant op keek

Een van de doelen van mijn werk volgens Owa-san’s presentatie is om trots te zijn op mijn taal. Er is een soort van competitie gaande tussen de verschillende landen die aan het voice interface project meedoen om het hoogste herkenninspercentage te krijgen en de laagste grootte van de woordendatabase. Nederlands ligt geloof ik 1-na-laatste met iets van 92 of 94 procent herkenning. De grootte van de woordendatabase omdat de software moet gaan draaien op embedded systemen, oftewel de computers in een auto, mobieltje of zelfs koelkast (stel je eens voor: je roept ‘bier’ en de koelkast gaat open en wipt er een koud blikje uit :O ). Nederlands schijnt een lastige taal te zien qua grootte omdat Nederlanders vaak meer manieren hebben om woorden uit te spreken, zoals bijvoorbeeld het groeperen van een telefoonnummer of postcode in groepen van 2 (9606 kan je uitspreken als negen-zes-nul-zes, zes-en-negentig-nul-zes of negenduizendzeshonderdzes). Daardoor is de grootte van het nederlandse woordbestand ongeveer twee keer zo groot als sommige andere talen. Qua herkenningspercentage ligt nederlands een germaanse taal is en die schijnen lastig te herkennen zijn. Qua herkenningspercentage liggen italiaans,spaans en frans bovenaan met rond de 99 procent herkenning. Tijdens mijn werkperiode moet ik dus even Nederland omhoog krikken in de rankings.

Owa-san wilde me daarna nog voorstellen aan de big boss, dat wil zeggen Owa-sans baas, maar die was er niet. Daarna kwamen er twee vrouwen van Asahi Kasei Amidas die de laatste dingen van het contract kwamen regelen. Asahi Kasei Amidas is weer iets anders dan de Asahi Kasei waar ik voor werk. Amidas is 1 van de hoofdafdelingen die het personeel aanneemt en dan uitbesteedt aan de subafdelingen, zoals het voice interface project (dat eigenlijk zelfs een subafdeling van een subafdeling is). Ze hadden een beetje problemen met het contract omdat het contract inging vanaf begin oktober, wat niet lukte omdat het visum niet op tijd geregeld kon worden. Het probleem was dat ik dan eigenlijk wel sociale belasting moest betalen voor die maand. Aangezien ik dat natuurlijk niet wil hadden ze twee nieuwe contracten opgesteld: 1 voor vandaag alleen waarbij ik alleen voor ongevallen verzekerd was en 1 voor de rest van mijn periode waar ik voor alle belangrijke dingen verzekerd was (vraag niet wat allemaal, dat ben ik alweer vergeten). Ze waren alleen vergeten om het startbedrag dat ik zou krijgen gelijk als ik in Japan aankwam in het contract te zetten. Dat stond trouwens ook niet in het oude contract dat ik al getekend had, maar in een ander getekend papiertje stond dat weer wel. Het contract moet dus opnieuw gemaakt worden, en vrijdag komen ze terug met het vernieuwde contract. Overigens wordt het startbedrag en de teruggave van de reiskosten als het goed is deze week al op mijn vers geopende japanse bankrekening gestort. Owa-san was alweer very sorry voor de misunderstanding etc. etc. maar het gaat allemaal goed dus. Het was trouwens een erg wazig gesprek met de twee Amidas-vrouwen. 1 van de Amidasjes was zeg maar de expert op zaken en praatte in het Japans tegen mij, waarna de andere Amidasje het Japans vertaalde naar Engels. Het was best wel komisch omdat ik het Japans grotendeels snapte voordat de Amidas-translator het kon vertalen, en dat bovendien ook nog erg slecht deed waarna Owa-san en Takako haar verbeterden omdat ze beter waren in Engels dan de translator. Japanners maken trouwens echt van de L een R en niet andersom zoals de nederlanders denken. Het is me echt een paar keer opgevallen tijdens mijn gesprek met Owa-san. ‘How was the fright?’ ‘Pretty scary.’

Om kwart voor zes ben ik samen met Jason teruggelopen naar het youth heim. Owa-san wil dat Jason mij de eerste drie maanden op weg helpt met het voice interface project. Daarna is het de bedoeling dat ik dezelfde rol ga hebben als Alvaro die ik gisteren in de supermarkt had ontmoet. Het is een soort van adviserende/helpende rol voor de trainees die er stage lopen (terwijl ik er gewoon werk als employee). Jason krijgt bijvoorbeeld ook geen overtime betaald als hij langer werkt dan 7,75 uur, ikke lekker wel . Nadat ik bij de youth heim was aangekomen kwam ik er op eens achter dat ik vergeten was naar de japanse lessen te vragen die ze op het werk hadden vandaag Morgen maar even vragen dan. Ga nu verder met lezen van boven en het verhaaltje is compleet ^-^

Oh ja, morgen is de progress report meeting, en het is de gewoonte dat de nieuwste recruit als eerste gaat Ik ben alleen bang dat ik niet veel kan melden na 1 werkdag.

De eerste zondag

Wat is Japan (Atsugi tenminste) anders dan ik verwacht had. De mensen zijn echt vreselijk verschillend. Het is vooral leuk als je er aan komt lopen met je enorme westerse uiterlijk en dan ‘hello’ zegt. De meeste Japanners schrikken zich wederom dood en brabbelen dan iets terug wat Japans en Engels kan zijn en het misschien wel tegelijk of geen van beide is. Het interressante is dat als je naar ze toeloopt en je zegt ‘konnichiwa’ oid en je vraagt wat in gebrekkig Japans, dat ze vaak automatisch in (minder) gebrekkig Engels terugpraten.

Vanavond (zaterdagavond) was ik nog steeds op zoek naar een payphone waarmee je naar het buitenland kon bellen om mijn ouders nu eindelijk eens te laten weten dat alles goed is gegaan. Heb ik alweer een winkelmeisje bij de sebun erebun verembarassed (voor de 2e keer al) door gebrekkig Japans en kleuter-Engels te praten. Nu vertelde een klant dat er een payphone was die wel naar het buitenland kan bellen van de TTN oid. En dat was een heel _eind lopen en uiteindelijk bleek die baggertelefoon het dus ook niet te doen. Dus ik dacht, ik neem de creatieve route terug, maar dat was niet zo’n goed idee. Ik was opeens uitgekomen bij de AXT-Tower waar ik maandag ga werken. Alleen terugkomen van daar naar mijn kamer is niet zo makkelijk omdat er een snelweg tussendoor loopt. Dus ik loop een stukje verder, maar dat wilde niet, dus ik ging naar rechts, maar dat liep weer terug, etc. etc. totdat ik verdwaald was.
Das op zich niet zo’n probleem omdat je zo een taxi kan bellen en naar je adres kan terugrijden. Mijn probleem: ik weet het nummer van de taxi niet en mijn eigen adres niet *wederom hoofd tegen muur bonkt* dus toen ben ik maar een japans cafe binnengelopen met de mededeling (in het Japans) dat ik een beetje verdwaald was. Gelukkig wilde de kassaman wel even mijn Takako bellen (die mijn adres weet), maar die nam niet op, dus maar een taxi gebeld. Die wist de grote straat die ik bedoelde niet (wat ongeveer de hoofdstraat van Atsugi is afgezien van de straten in de buurt van het station), wist niet wat NISMO was (van de garage die er vlakbij was) en kon er niks mee dat die NISMO garage vlakbij de 7-11 was (begrijpelijk, want er is een 7-11 of andere conbini/convenience store op elke hoek van de straat, en dan overdrijf ik niet). Toen had ik er helemaal geen zin meer in en ben ik maar gaan aanbellen bij iedereen in de youth heim. Na twee mensen die niet opendeden was er gelukkig een Duitser genaamd Stefan die wel opendeed en ook in het voice interface project zat waarbij ik even naar huis mocht bellen. Naja, dat gedaan en kon ik eindelijk met een gerust hart gaan slapen. Even later belt Jason aan bij mij en vraagt waar ik was en dat hij twee keer vandaag aangebeld was omdat hij me nog wat van het centrum zou laten zien We zijn elkaar dus flink misgelopen. We hebben afgesproken dat we zondagmiddags even het centrum ingaan waarbij hij me alle belangrijke winkels laat zien. Dit laatste stukje typ ik trouwens op Zondag omdat de batterij zaterdagavond leegging een paar zinnen geleden (spoiler: de powerkabels heb ik dus kunnen vinden ). Bijna alle winkels zijn trouwens gewoon op zondag, das wel handig.

Ik was van plan om zondagmorgen uit te slapen, maar ik was al om 9 uur wakker. Ik draaide me nog even een paar keer om, maar toen kwam er opeens een auto vlak onder mijn kamer langsrijden met een keiharde megafoon die allerlei bargains staat om te roepen. Jason zei later tegen me dat dat elke morgen zo is Naja, nog even de kleerkast een klein beetje afgestopt en mijn kleren en kofferspullen weggestopt. Toen Jason, Stefan, Aaron en ik het centrum ingelopen (wat trouwens nog een aardig eindje lopen is). Aaron is een Schotse jongen van ongeveer dezelfde leeftijd als Aaron, Stefan en ik. Hij is bovendien ook een behoorlijke Anime-freak net als ik (en volgens mij alle buitenlanders hier), dus we schieten wel met elkaar op We zijn eerst naar een ramen-shop gegaan, maar die was vol dus zijn we doorgelopen naar de 100-yen shop, waar alles 100 yen kost. Behalve dingen die meer dan 100 yen (+- 72 eurocent) kosten, want die kosten 200 yen. Daarna was er ruimte in de ramen-shop waar we gegeten hebben. Ramen is trouwens een soort van noodles, maar dan gedrenkt in soep met zeewier (nori), lapjes vlees en een erg rauwgekookt ei erbij. Je eet het met stokjes overigens :’( Dat had ik dus nog nooit gedaan, maar het is eigenlijk heel makkelijk als je het eenmaal onder de knie hebt. Het snijden doe je dus ook echt met stokjes, zoals de eieren en de stukken zeewier. Als je iets niet kan snijden met je stokjes dan is het vaak ook niet de bedoeling dat je het snijdt. Leuke etiquette-regel: slurpen is een teken dat je het lekker vindt, net zoals je kom soep tegen je mond doen en het laatste restje soep recht uit de kom opdrinken (lepels hebben ze niet, tja..).

En toen op weg naar de computerwinkel, waar we door een behoorlijk opgevulde winkelstraat gelopen zijn. Denk qua grootte aan de Herestraat in Groningen, maar dan met 2 tot 3 keer winkels (boven elkaar!) en bijna allemaal warenhuizen met allemaal verschillende afdelingen. De computerwinkel was onderdeel van 1 van deze warenhuizen. De computerafdeling zelf was ongeveer net zo groot als die van een mediamarkt als de mediamarkt alleen maar computerspullen zou hebben. Ze hadden ook nog een heleboel Anime-DVDs die ik heel graag zou willen kopen, maar ze zijn allemaal niet Engels ondertiteld :’( Misschien als ik aan het eind van mijn periode beter Japans heb geleerd dat ik er wat van meeneem. Nu is het nog vrij onmogelijk voor mij.

Ik kom er trouwens net achter dat ik op mijn bureaustoel zo naar de koelkast kan schuiven, een glas cola kan inschenken en weer terug kan schuiven naar mijn bureau. Schoonmaken? Dat kan volgende week ook wel

Daarna hebben we nog een flink eind gelopen naar de ‘echte’ supermarkt, die vergelijkbaar is met de AH in Nederland. Ze hebben er wel wat maffe dingen zoals rare inktvispoten en maffe vissnacks, maar het meeste is gewoon spul zoals brood, rijst, snacks (kitkat) en andere dingen. Dingen die me opvielen: Duo Penotti en Van Houten chocolademelk :O. Toen we daar aan het browsen waren kreeg Jason een telefoontje dat er iemand van het werk aankwam om mij te ontmoeten. In de supermarkt. Ik geloof dat hij Alvaro heette. Alvaro is een Italiaan die ietsje ouder is dan de rest (maar niet veel) en drie jaar geleden zelf stage heeft gelopen bij Asahi Kasei. Nu is hij supervisor van het voice interface project. Ik weet trouwens nog steeds niet wat voor werk ik precies ga doen, maar dat hoor ik vast morgen wel. Ik heb nog wat eten, drinken en wasmiddel gekocht en toen zijn we weer terug naar de youth heim gegaan.

In Japan tellen ziektedagen als vakantiedagen. Als je dus een week ziek bent heb je 5 vakantiedagen opgenomen. Je krijgt 15 vakantiedagen cadeau per jaar. Als je langer dan 3 weken ziek bent dan wordt dat op je loon ingehouden. Je kan het wel weer inhalen door bijvoorbeeld op zaterdagen te werken. De werktijden bij Asahi Kasei zijn niet echt strict. Je mag zelf bepalen wanneer je ongeveer begint (als het maar voor 10 uur is) als je maar voldoende uren maakt. Compleet nergens op slaand: alle bedden en stoelen zijn KEIhard in Japan. Ik had de busreis naar Atsugi al bijna niet overleefd, maar mijn bed is ook niet erg zacht, eerder hard en dun. In tegenstelling tot het brood trouwens, dat heel dik is en lekker meeveert. Misschien moet ik daar maar een bed van maken.

Eenmaal teruggekomen van de supermarkt wilde Jason mij (en Stefan) even het dak laten zien. Daar kan je komen door alle trappen van de flat op te lopen en dan door een klein k_tluik (katluik) te gaan waar je nauwelijks doorheen past. Toch maar even gedaan, want het uitzicht op het dak is heel erg mooi. Je kan de bergen goed zien in het noordwesten. Jason zegt dat je vanuit de AXT tower soms Mount Fuji kan zien als het helder is. Stefan blijkt erg fan te zijn van kendo (vechten/sparring met houten zwaarden). Daar was hij zo enthousiast over dat hij het me gelijk wilde laten zien en twee stokken ging ophalen. Hij kwam terug met twee plastic stokken om een beetje te laten zien wat kendo nou ongeveer is. Ik kan het niet in ieder geval :X Op het laatst zei ik tegen hem dat hij eens moest proberen om mijn stok zo hard mogelijk uit mijn handen te slaan. Dat bleek niet zo’n goed idee, want mijn stok brak doormidden en 1 helft belandde in de binnenplaats van de flat, vlak bij een paar Japanners die aan een scooter aan het sleutelen waren. We hebben maar gauw heel hard ’sumimasen’ (sorry) geroepen, maar ze konden er gelukkig de humor van in zien. Het was trouwens weer mooi weer vandaag: rond de 20 graden en redelijk zonnig. Ik heb de hele dag in een T-shirt rondgelopen en had het nooit koud eigenlijk.

Naja, ik had dus stroomkabels gekocht, zoals hierboven ook te lezen is, maar er is toch een verrassende plotwending! De stekker paste niet op mijn laptopadapter :’( Toen heb ik maar de converter die ik meegenomen heb uit Nederland vernaggeld en de randaarde pluggen weggesloopt. Randaarde is toch niet iets dat hier veel gebruikt is.

Huiselijke dingen: ik moet echt een tafel erbij kopen. Ik heb veel te weinig ruimte om mijn troep op te leggen. Internet duurt nog een tijdje helaas, en ik ben Jason weer vergeten te vragen waar een internetcafe is Jason vertelde me trouwens ook dat de enige payphones die internationaal werken op Tokyo Narita airport staan, en dat is een beetje veer weg
Positiever: morgen is mijn eerste werkdag en dan gaan we een bankrekening voor mij regelen, waarmee ik onder andere een mobiel abonnement kan aanvragen. Dan kan ik ook internet aanvragen, maar dat kan 1 tot 3 weken duren voordat ik dat heb..

Het is ook heel irritant dat Japanners sommige Engelse woorden wel kennen, maar andere weer niet. Ik denk dat er 50% kans is dat een Japanner je begrijpt als je een verjapanst Engels woord in je zin mixt. Nog meer Japanweetjes: WC-eend-achtige dingen die je onder de WC-bril hangt kennen ze helemaal niet, wel hebben ze een geval dat je in de stortbak doet en het water een mooi blauw geurtje en kleurtje geeft. De politie ziet er trouwens uit alsof ze net een circus uitgelopen zijn. Maffe blauwe politiepakjes en maffe petjes. Als de Nederlandse politie er zo bij liep als de Japanse politie dan werden ze op straat uitgelachen.

Vreemd genoeg hoef ik nauwelijks te wennen aan het ritme en het tijdverschil hier. Ik word tegen 9 uur wakker en tegen 12 uur moe. Omgerekend is dat om 2 uur wakker worden en om 3 uur ’s middags gaan slapen. ’s Avonds kwam Stefan nog even langs om te vragen of ik nog zin had om naar een koffieshop te gaan (NIET hetzelfde als in Nederland, gewoon koffie!), maar ik was toen net vage goedkope noodles van de 7-11 aan het eten. Ik heb hem nog even naar binnen uitgenodig, en toen hij na een tijdje weer wegging kwam hij er opeens achter dat hij zijn schoenen niet uit had gedaan. Ik ben toch niet de enige die het vergeet! Naja, ik heb hem verteld dat ik er niet zo’n problemen mee heb en dat hij geluk had dat hij het niet bij een Japanner gedaan had.

Aankomst

Ik voel me een beetje hulpeloos nu eerlijk gezegd Nu ben ik er eindelijk, maar ik heb geen internet en zelfs geen telefoon. De telefoon op mijn kamer zou moeten werken maar er zit geen draadje in en ik kan ook niet vinden waar dat draadje dan in de muur moet. Mijn mobieltje heeft natuurlijk geen bereik in Japan en payphones werken ook niet. Ik heb met een payphone geprobeerd naar het buitenland te bellen, maar elke combinatie die ik probeer zorgt gelijk voor een ingesprekstoon. Ik baal er eigenlijk een beetje van dat ik totaal geen contact kan krijgen met het buitenland.

De kamer zelf is een stuk groter dan ik verwacht had (maar ik verwachtte er ook niet veel van).
Het slaap/woongedeelte is zo’n 3 bij 4 meter. Dan is er nog een keuken en een hal die samen iets van 3 bij 2 meter zijn. De badkamer is nog kleiner dan in Meerwijck douche/bad combi, wc en wastafel, en dat allemaal op elkaar gestapeld..

De reis zelf verliep helemaal soepeltjes. Op Schiphol was alles duidelijk aangegeven (of niet, pap? ), en op Heathrow ook. Daar moest ik eerst een baggereind lopen naar de ‘connecting flights terminal’ en van daaruit heb ik van terminal 4 naar terminal 1 de bus moeten nemen wat ongeveer 10 minuten duurde. Daarna nog ff in het tax-free gedeelte rondgelopen waarna ik op weg ben gegaan naar de gate waar ik moest zijn. Dat duurde ook weer een tijdje want Heathrow is nogal groot. Daar aangekomen zat de hele wachthal vol en had het inchecken een vertraging van een half uur. Ik ben trouwens volgens mij wel duizend keer door de metaaldetector heen geweest op alle drie vliegvelden, en pas halverwege kwam ik erachter dat ik elke keer vergeten was mijn metalen horloge af te doen. Vreemd genoeg ging de detector geen enkele keer af. Toen we eindelijk opgestegen waren was het 11 uur lang proberen te slapen/wachten. Het vluchtinfosysteem werkte niet dus je kon niet zien waar het vliegtuig was en hoe lang het nog duurde Bovendien zat ik naast een contactgestoorde Japanner en achter een asociale Enge-lander. Aangekomen op Tokyo wees de boel zich weer vanzelf en werd het pas lastig toen ik opeens in de bus mijn Japans maar eens in de praktijk moest brengen :O dat viel dus zwaar tegen. Verstaan lukt best, maar vragen hoe lang het duurt voordat de bus er is of vragen of er een telefoon is in de bus blijkt in de praktijk toch best lastig voor een domme boerennederlander met plat accent. Naja, hebben er toch nog een paar mensen gelachen.

Wat trouwens wel minder was is dat ik mijn contactpersoon niet kon bereiken op Tokyo Narita voordat de bus vertrok. Ik ben dus eigenlijk op blind vertrouwen vertrokken naar station HonAtsugi, maar gelukkig stond daar Takako Nakazawa-san (die inderdaad van het vrouwelijk geslacht bleek, waar ze mij via email op wees nadat ik haar in tig emails Mr. Takako Nakazawa had genoemd *hoofd tegen muur bonkt* – een vrouw van +- 25 jaar is toch een verrassing als je een man van 40-50 verwacht). Bij haar was een jongen van mijn leeftijd genaamd Jason, die hetzelfde werk doet als ik ga doen, maar dan voor het Engels. Hij komt uit de VS. Daarna werden ik en mijn koffer per taxi vervoerd naar het youth heim (allemaal op rekening van het bedrijf natuurlijk), waar ik een Duitser genaamd Christian ontmoette. Eigenlijk ben ik zijn naam alweer vergeten, maar ik heb een plattegrond van het kantoorgebouw waar de namen van de mensen op staan en de meeste duitsers heten geen Yamamoto of Onizuka. Ik denk dat ik met die drie mensen wel goed kan opschieten. Verder zijn er nog een aantal mensen uit Korea en China, maar die heb ik nog niet ontmoet. Er zijn ook nog twee Italianen, maar die lijken mij een beetje contactschuw zo op het eerste gezicht. Er komt ook nog een Nederlander bij trouwens, maar dat is pas in December.

Misschien had ik beter wat vooronderzoek kunnen doen voordat ik in Japan ging werken. Dat klinkt natuurlijk verschrikkelijk stom achteraf, maar ik kwam er bij de douane in Tokyo pas achter dat ik helemaal niks van het bedrijf weet waarvoor ik ga werken. De douanieur vroeg aan mij voor welk bedrijf ik ging werken. Ik zei tegen hem: “Asahi Kasei” (in mijn beste Japans uitgesproken: Assahie Kas-eej). Hij keek opeens heel erg verbaasd, dus ik vroeg aan hem waarom ie verbaasd was en of Asahi Kasei een groot bedrijf was. Toen zei die dat Asahi Kasei 1 van de grootste multinationals van Japan is :O En blijkbaar pas ik daar niet in, want anders zou hij niet zo verbaasd kijken. Naja, Bragging Rights++ (Y)

I got milk! Net gehaald bij de 7-eleven, of zoals ze in Japan zeggen: se-hu-N (heel hard uitspreken) i-re-hu-N. Als je ook maar 1 engels woord zegt tegen een japanner dan verkreukelen ze dat gelijk met hun maffe lettergrepen. Vandaar dat McDonals ook uitgesproken wordt als MaKuDoNaRuDzu. Als je dat ongeveer met de lichtsnelheid uitspreekt klinkt dat ook als McDonalds. Oh ja, mijn stroomconvertstekkers werken niet voor stekkers met randaarde, zoals die voor mijn laptop en mijn usb-harddisks Nog 68% accu remaining.. Morgen is het ook nog zondag dus ik kan niet gelijk andere stekkers kopen.

Als het goed is neemt iemand me maandag mee naar het centrum hier in Atsugi om een bankrekening aan te maken zodat ik yentjes kan verdienen. Het centrum is trouwens groter dan ik dacht, niet echt een buitenwijk van Tokyo, maar qua centrum denk ik minstens zo groot als Groningen. Er staan twee skyscrapers hier: 1 van een automerk, ik geloof Mitsubishi, maar dat is meer een flatgebouw, en 1 echte toren en dat is de AXT Tower waar ik ga werken Het is echt een behoorlijk groot gebouw, voor mijn standaarden dan. Ik zal kijken of ik morgen wat fototjes kan schieten als mijn accu dat toelaat.

Het youth heim op zich is niet echt groot; het is een flatgebouw van 5 verdiepingen waarvan drie kanten volgebouwd zijn en in het midden een binnenplaatsje is (zo dus: |_| ) Mijn kamer kijkt bijna helemaal uit op het westen. Direct onder mijn raam is een kinderspeelplaatsje, dan een weg, en dan wat kassen. De youth heim is 1 zijstraatje weg van de hoofdweg door Atsugi (ik weet alleen niet of ik daar deze plaats of een gemeente oid bedoel). Ik had alweer een leuke binnenkomer: ik had de sleutels gekregen van Takako Nakazawa, maar ze was er zelf nog niet dus Jason, Christian en ik brachten vast de bagage naar mijn kamer. Natuurlijk heb ik honderden anime-series gezien en de Japanse cultuur uitgebreid bestuurd, dus ik wist allang dat het heel onbeleefd is om je schoenen aan te houden verder dan de drempel. 1 keer raden wat ik doe :{ Gelukkig was er geen Japanner bij, die schijnen van scrik weg te lopen als je dat doet.

En dan nog ff over het weer Ik kom aan op het vliegveld: de zon schijnt. Ik stap in de bus: er komen wolken aan. Ik kom aan in Atsugi: er komen donkere wolken aan. Ik moet spullen gaan kopen: het regent.. Ik weet trouwens nog steeds niet of je het water kan drinken uit de kraan, dus ik heb maar een dikke fles bronwater gekocht bij de sebun eurebun. Dat, en nog wat meer drink- en etenswaren (chippies, ze hebben zelfs pringles hier, instant noodle maaltijden, brood (plakken van 3x zo dik als normaal) en wat spullen voor mijn kamer. Oh ja, het wordt hier al om 17:30 donker :’(
Ik had het erover met Jason en Takako toen ik net aankwam, en toen zei Jason dat het echt ongeveer zijn koudste dag hier was tot nu toe (in 3 maanden): 19 graden. Normaal gesproken wordt het hier in de zomer makkelijk 30 graden.

Mijn kamer is trouwens niet bepaald schoon. Hij is zeker niet vies, maar wel behoorlijk stoffig. De muren en vloeren zijn ook niet bepaald nieuw, maar dat kan je verwachten van een gemeubileerde kamer die eigenlijk voor stagiares bedoeld is. Ik denk niet dat ik op zoek ga naar een andere kamer, de huidige is ruim groot genoeg. Keihard bed alleen Ik heb geen zin meer in opruimen, dus dat doe ik morgen wel. Vandaar dat ik nu ook dit lange verhaal zit te typen, want veel meer heb ik niet te doen vanavond zonder internet en telefoon. Ik probeer zo nog even de payphone even verderop. Het schijnt dat er een truukje voor is als je internationaal wilt bellen, maar ik weet niet of dat geldt alleen voor de gewone telefoons in de youth heim of ook voor payphones.

Er rijden hier mooie auto’s rond :O Allemaal mooie Skyline’s (R32,33,34), RX7’s, RX8′en, Mitsu Evos, weet ik veel wat allemaal. Verder scheurt er ook regelmatig een dikke Porsche of BMW voorbij (ook aan verkeerde kant). En niet te vergeten natuurlijk de Opel Astras, waar ik toch ook al 5 of 6 van gezien heb. Het verkeer gaat hier wel in slow-motion vergeleken met Nederland. Op de normale wegen mag je 40 en op de snelwegen (zelfs de 3-baans wegen die door heel Tokyo liggen) mag je 80. Dat komt in de praktijk neer op een vrachtwagen die op de linkerbaan 75 rijdt, een vrachtwagen op de middenste baan die 78 rijt en een bus op de rechterbaan die 81 rijdt. En iedereen houdt zich keurig aan de snelheid. Maar dat kan ook te maken hebben met het tolsysteem dat ze hier hebben. Bij elke snelweg die je oprijdt moet je door een slagboompje heen waar automatisch tol van je rekening afgetrokken wordt. Dit kunnen ze vast wel goed gebruiken voor trajectcontrole.. Het is alleen doodeng, zo’n slagboom, want je rijdt er met 20km/h op af en dat slagboompje gaat echt pas open vlak voordat je hem raakt. Als zo’n ding een keer kapot is wordt er nog eens iemand onthoofd.

Zo, ik voel me al een stuk beter. Ook al lezen jullie dit pas een paar dagen of weken nadat dit gebeurd is, ik heb het tenminste van me afgeschreven.

Tied om te goan!

Alle koffers zijn ingepakt (eentje maar die 22kg weegt :’( ), alle papieren bij elkaar en een ton aan nederlands en ander lekker snoepgoed bij me en we kunnen gaan Morgen om 5:30 opstaan en vroeg naar Schiphol toe. Dan naar Heathrow in Londen overstappen en met de BA0005 naar Tokyo Narita Airport. Daar pak ik de bus naar HonAtsugi station waar ik afgehaald word. Dat is de planning tenminste, we zullen zien of alles loopt zoals het hoort. Nog even iets heel belangrijks: een hele grote BEDANKT aan iedereen die achter blijft en achter mij heeft gestaan bij deze beslissing. Met een speciale vermelding voor mijn ouders. Hontoni arigatou gozaimasu! (= echt heel erg dankjewel). CU in Japan!

Zwaar..

Van British Airways mag je 23 kg bagage meenemen :’( Als je teveel meeneemt dan kost dat je per kilo 10 tot 50 dollar, afhankelijk van waar je heen gaat.. We hadden net twee hele mooie grote koffers over, maar één gevulde koffer is al ongeveer 17 kg. De rest moet dan maar nagestuurd worden :

Japanners..

De meeste mensen die ik ken hebben maar een raar beeld van Japanners en Japan.. De meeste mensen verwarren ze constant met Chinezen (als in communisten, katten opeten, hebben brakke auto’s(!) etc.). Mijn vader weet heel goed wat Japanners zijn, want hij heeft ze 1 keer in Disneyland gezien. Daarom weet hij dat alle Japanners altijd een fototoestel bij zich hebben en net als eenden en ganzen in een rij achter elkaar lopen. Weer iemand anders noemt Japan het sprookjesland en een vriend van mij die geschiedenis studeert kent Japan weer vooral vanwege hun historie (als in kamikaze, eer en dat soort dingen). Als je je een beetje erin hebt verdiept dan weet je toch al snel dat veel van dat soort weetjes dikke onzin zijn, helemaal in het dagelijks leven. Als je je er dan nog verder in verdiept, kom je erachter dat Japanners eigenlijk nog raarder zijn dan je al dacht. Daarover vast meer zodra ik er zelf ben Vrijdag!