Help voor buitenlanders

Deze site moet ik ff posten zodat ik hem niet vergeet: http://www.city.atsugi.kanagawa.jp/helpsite/english/intro/index.html
Daar staan allerlei nuttige links op voor tripjes hier in de buurt De link heb ik overigens ‘geleend’ van de weblog van de lokale Duitser hier, Christian, die hem op zijn weblog had staan: http://naru-hodo.blogspot.com/ Hij heeft er ook wat mooie zonsondergangen op staan genomen vanuit onze werkplek in de AXT Tower, die zijn de moeite van het kijken wel waard.

Lalala

Vandaag weer een progress report gehad op mijn werk. Ik had zelfs wat nuttigs te melden vandaag. Maar omdat we ook naar de reports van anderen moeten luisteren duurt zo’n meeting van 10:30 tot 15:00..

Ik was zondag eigenlijk van plan om lekker niks te gaan doen, maar ik werd al om 11 uur wakker en het was mooi waar, dus ik ben een eindje naar de zee gefietst. Het is voor de helft een saai roteind en voor de andere helft een leuk eindje fietsen (maar dan door elkaar heen). Daar aangekomen heb ik nog een flink eind op het strand gewandeld (zonder jas trouwens, want het is hier tussen de 15-20 graden). Ik heb er maar weer een Google Earth tour van gemaakt. Ik heb er wel een heleboel foto’s tussenuit geknipt omdat ze gewoon niet boeiend/mooi waren. De vent op PICT0016.jpg was trouwens trompet aan het oefenen op het strand. Gezellig. Foto’s hier en de placemarks hier.

Omdat ik toch bezig was heb ik mijn foto’s van Japanse dingetjes ff uitgestald Je kan ze hier bekijken.

Uitslapen

Vandaag wilde ik mijn kamer opruimen, dus ik werd wakker om 12 uur ’s middags waarna ik een eindje ben gaan fietsen. Daarna bedacht ik me dat het wel leuk was als ik mijn foto’s op de weblog zet met wat placemarks in de vorm van een guided tour. Tussendoor heb ik nog wat met Jose gepraat, die op zijn balkon bezig was met het spuiten van zijn Gundam robot onderdelen die hij in een speelgoedzaak gekocht had. Daarna heb ik nog wat Anime gekeken. Ik lig goed op schema dus

Ik heb vanmiddag een eindje gefietst in de zuidoostelijke richting, waar ik eigenlijk nog nooit geweest ben. Het centrum ligt in het noordwesten en de AXT Tower ligt ten westen van het youth heim, dus ik ben niet erg bekend in de andere richtingen. Het is wel makkelijk dat je de weg die hier voor de deur langsloopt zo kan volgens richting het zuiden naar de zee. Dat is ongeveer 15 kilometer weg. En mocht je dan alsnog de weg kwijtraken dan is er altijd de rivier die makkelijk terug te vinden is.

Ik heb wat foto’s online gezet en de bijbehorende placemarks hier.
..
..
..
.. ik had eigenlijk geen zin in opruimen, dus ik heb gelijk ook maar de foto’s van een paar weken terug gedaan. En de bijbehorende placemarks. Lui beest! En niemand die er wat van zegt ^_^

Nog een random Japans feitje: als Japanners ziek zijn dan doen ze een SARS-maskertje voor (een mondkapje zoals artsen etc. dat ook hebben) zodat ze andere mensen niet besmetten. Die kan je hier in de winkel kopen in verschillende geurtjes: aardbei, banaan, denneboom enzovoorts.. Wazig.

Jo natje mimi da

Hehe, weer weekend. Aangezien de currybar vorige keer een groot succes was zijn we er vandaag weer heen gegaan, maar nu met zo ongeveer iedereen van het werk. De mensen in de curryshop keken dus ook een beetje raar op toen er 10-12 buitenlanders voor de deur stonden (er kunnen met een beetje proppen misschien 20 man in).

Ik heb eigenlijk geen idee of ik de currybar wel eens genoemd heb op mijn blog, dus ik zeg het nog maar een keer: Japanse curry (lijkt niet op Nederlandse/Indiase/whatever) is een bruinige pittige saus met stukjes vlees erin dat met rijst geserveerd wordt. Het is in Japan alleen een beetje sport geworden om het spul zo pittig mogelijk te maken. De currybar heeft dan ook 10 niveaus van pittigheid, elk niveau 2 keer zo pittig als de vorige. Boven niveau 5 krijg je alleen voorgeschoteld als je er al een keer eerder bent geweest en bewezen hebt dat je niet ontploft.

Het was dan ook meer een attractiepark dan even rustig eten Veel zweten en heel veel water drinken. Zo ook Takako, de Japanse ‘tolk/aanspreekpersoon voor ons’, die halverwege opeens uitriep: “I’m so hot!” waarna iedereen behoorlijk in de lach schoot. Ze begreep zelf geloof ik niet helemaal waarom we opeens allemaal moesten lachen, alhoewel ze een vaag idee kreeg toen Jose haar vroeg om dat nog een keer te zeggen, zodat hij het kon opnemen op zijn mobieltje :O

O ja, ik ben ook nog met Pedro, Jose en Jason naar Hakone geweest, een gebied ten zuidwesten van Atsugi dat bekend staat als toeristische attractie. Het viel mij eerlijk gezegd een beetje tegen, omdat we (alweer) anderhalf uur later vertrokken dan gepland en toen in de trein en cable car moesten zitten voor anderhalf uur voordat we er waren. Daar aangekomen hebben we nog even wat ramen gegeten, dus voordat we eindelijk konden beginnen met klimmen/lopen was het al bijna donker. De rest wilde wederom de top nog halen voor donker, dus ik ben maar alleen teruggegaan De volgende keer ga ik (misschien in mijn eentje) wel ’s morgens vroeg weg, dan kan ik tenminste in mijn eigen tempo lopen. Google Placemark: http://members.home.nl/rheide/placemarks/hakone.kmz

Mijn kamer is een zootje :O Voor het weekend heb ik niks gepland, dus ik kan eindelijk een beetje gaan opruimen. Random Japans feitje: de telefoonrekening krijg je in de brievenbus, waarna je kan betalen door naar een combini (convenience store) of een postkantoor te gaan en daar contact te betalen. Volgens Aaron maakt het ook niet veel uit als je niks betaald, want hij heeft de telefoonrekening nog nooit betaald sinds hij hier is en hij heeft nog steeds verbinding.

De titel van deze post is overigens mijn brakke fonetische vertaling van ‘goedemorgen’ in het Koreaans, waar ik ook wat woordjes van opvang tijdens mijn werk. Zo leer je nog eens nuttige dingen :\

Zomaar wat linkjes..

Ik was een beetje op internet aan het surfen op zoek naar wat engelstalige info over Atsugi en omstreken toen ik een blog tegenkwam van een Duitser met wat foto’s en tekst over Atsugi. Wat blijkt: zij is de vorige Duitse taaldeveloper bij de VIP waar ik werd :O De huidige developer is Christian. De laatste paar dagen heb ik veel met Christian samengewerkt met het refactoren (verbeteren) van de code van een analyseprogramma dat hier veel gebruikt wordt, want de code is redelijk brak. Christian zit de hele tijd te zeiken dat de vorige Duitser een pruts(t)er was en de code wel wat leesbaarder had kunnen maken. Bij toeval heb ik dus haar weblog gevonden http://www.shutterbuggy.de/blog/ O ja, op http://www.outpostnine.com/editorials/teacher.html kan je een geniale blog lezen van een Amerikaan die leraar wordt op een Japanse school. Hilarisch.

Morgen lekker vrij, nationale feestdag. Die hebben ze hier 1 keer per maand ofzo. Als het mooi weer is zijn we van plan om weer te gaan hiken (dat wil zeggen, als iedereen niet stomdronken van de karaoke terugkomt om 6 uur ’s morgens ). We gaan naar Hakone toe: http://www.japan-guide.com/e/e5200.html Volgens Pedro, de Portugees, schijnt het erg mooi te zijn, vooral in de herfst en in de lente.

Het wordt intussen wel koud hier Overdag als de zon schijnt gaat het wel, maar het koelt erg snel af hier. Naja, wat weer websites:
http://www.weathercity.com/jp/atsugi/
http://weather.yahoo.co.jp/weather/
http://www0.thunder.ne.jp/cgi-bin/main.cgi?area=3&zoom=4

Ik heb met Pedro gesproken over een kamer zoeken. Ik was eigenlijk al van plan om zelf wat adresjes te noteren en af te gaan, maar Pedro zei dat ik dat allemaal aan Owa-san, mijn baas, kon overlaten. Owa-san zoekt via het bedrijf naar kamers die precies voldoen aan je eisen (bubbelbad, 2 garage’s, 4 slaapkamers, 3 woonkamers etc.), waarna hij zelfs in persoon met je meegaat om een kandidaat-kamer te bekijken en je helpt met het tekenen van het contract. Mooi bruggetje naar website van mijn werk: http://www.asahi-kasei.co.jp/vorero/en/index.html

En toen was het op. Nou, nog eentje dan: random Japans bedrijf in Atsugi met Japanners die geen Engels (Engrish) kunnen typen: http://www.atsugi.co.jp/english/index.htm

Oo-Yama!

Zo, vandaag even lekker rustig aan doen en bijkomen van gisteren. Een berg(je) beklimmen is toch lastiger dan ik van tevoren dacht. Ik heb er gelukkig niet al te veel spierpijn aan over gehouden en zelfs geen enkele blaar

We begonnen een beetje te laat zaterdag, omdat we op Ling Ling, die hetzelfde werk doet als de rest, maar dan in het Cantonees, moesten wachten. De groep bestond uit 9 mensen, die behalve Jason en ik allemaal Chinees of Koreaans waren. Dat zorgde voor een interresante situatie, omdat de meeste Koreanen en Chinezen ongeveer net zo goed Japans spreken als Engels, dus ik heb ook nog wat Japans kunnen oefenen. Het gaat steeds beter

De afstand die we op de fiets zouden afleggen was ongeveer 15 km, maar helaas behoorlijk bergopwaarts. Daarbij werd ik ook nog gehinderd door het feit dat ik een fiets heb die ze hier het type ‘ET-fiets’ noemen, oftewel een klein kinderfietsje (de grootste maat! ) met een mandje voorop zonder versnellingen. we kwamen dus later aan dan dat we gepland hadden.

De berg is opgedeeld in een paar gedeeltes. Het eerste gedeelte bestaat vooral uit een hele lange langzaam omhoog lopende winkelstraat, die eindigt bij het eerste bosgebied en de tandradbaan. Het plan was eerst om de tandradbaan te nemen die eindigt op ongeveer de helft van de hoogte van de berg, maar het was mooi weer dus we hebben het eerste stuk omhoog gelopen. Intussen was ik (en Jason trouwens ook) al helemaal bezweet van de fietstocht en de eerste klim omhoog.. Ik moet zeggen dat het wel de moeite waard was, want de natuur is echt prachtig.

Aan het eind van de tandradbaan kom je bij een grote tempel met een prachtig uitzicht over Japan richting Tokyo en de zee. Dat is ook gelijk het punt waar je echt omhoog begint te gaan, want het pad vanaf de tempel bestaat uit kleine, steile bospaadjes met een heleboel losse stenen. Omdat het vroeg donker wordt hier (tegen 4 uur begint het al te schemeren en tegen 5 uur is het helemaal donker) werd het tempo wat verhoogd, en ik kon het helaas niet bijhouden :’( We pauzeerden ongeveer halverwege het laatste stuk tussen de tempel en de top op +- 1000m hoogte. Het uitzicht was daar nog mooier, en je kon zelfs heel duidelijk de AXT Tower en het centrum van Atsugi zien. De rest wilde snel doorklimmen naar de top, maar ik kon het niet bijhouden dus ik ben langzaamaan teruggelopen. Tijdens mijn loop terug naar de tempel begon het al behoorlijk donker te worden. Ik was mooi op tijd terug bij de tempel om de zonsondergang te zien over Tokyo en omstreken en om alle lichtjes aan te zien gang.

Daarna ben ik langzaamaan terug naar beneden gelopen (maar wel de tandradbaan genomen deze keer) om wat bij de winkeltjes rond te lopen. Er was een man die een soort van Japanse snack verkocht. Ik weet niet meer hoe het heet, maar het was een soort van zacht brood in de vorm van een vis met zoete pasta erin. Het schijnt heel populair te zijn in Japan. Lekker Er was nog een andere shop waar ze iets anders verkochten: een heet,rond, hard brood, ongeveer dezelfde grootte als een pizza, met allemaal bobbels erop, gedipt in sojasaus met een zeewier papiertje eromheen. Niet lekker

Het was inmiddels redelijk laat en donker geworden, en de rest was nog steeds niet terug. Ik begon net een beetje te denken dat ze verdwaald waren toen ze eraan kwamen lopen, net voor sluitingstijd (van de tandradbaan). Tijdens onze loop terug naar de fietsen kwamen we de man tegen waar ik de vis met zoete paste erin had gekocht, die net aan het inpakken was. Hij had nog wat over, die hij gratis aan ons gaf. Nice!

De fietstocht terug was het leukste stukje fietsen dat ik ooit gedaan heb. Naar beneden, naar beneden en nog meer naar beneden. Alhoewel het een beetje minder leuk werd toen ik achterom keek om te kijken waarom mijn achterrem het niet meer deed, en een rokende achterrem zag :O We zijn gelukkig zonder problemen thuisgekomen.

Google Placemarks:Download