Fotootjes

Treinkaartjes naar Kyoto (gemaakt met nieuwe IXY 700 digicam):
links en rechts zijn de reserveringen voor de zitplaatsen, de middenste is het ticket zelf.

Buit comiket, Akihabara en Shinjuku van gisteren (gemaakt met oude grote Minolta DImage 5 digicam):

Drie digicams :O (pic genomen met telefoon):Nog even voor iedereen die een compacte digicam wil kopen: de Minolta DImageX1 is een baggerding die ik niemand zou aanbevelen. De Canon IXY 700 (IXUS 750 in Europa) is een tikje aan de dure kant maar wel duizend keer beter dan de Minolta.

Druk dagje..

Zo, het is hier nu half twee ’s nachts en ik heb een aardig druk dagje gehad. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin meer om een blogpost te typen maar ik weet zeker dat ik er morgen ook geen zin in heb, dus daarom doe ik het nu maar

Waar zal ik beginnen.. Eerst hebben Jose en ik vanmorgen de treintickets voor de shinkansen naar Kyoto gekocht. De shinkansen wordt ook wel bullet-train genoemd en is qua snelheid te vergelijken met de TGV. Dat verliep redelijk vloeiend. Eerst was het loket in Atsugi gesloten, waarna we een andere ticketverkoop probeerden in Atsugi die ons ook niet kon helpen. De baliejapanner vertelde ons dat we ook in Tokyo konden reserveren, dus we zijn naar Tokyo gegaan. In Shinjuku aangekomen pakten we vervolgens weer het verkeerde loket, waarna we eindelijk goed zaten. Na tien minuten in de rij staan konden we eindelijk onze kaartjes bemachtigen. Het bleek redelijk eenvoudig om aan de tickets te komen, veel Japans heb je er (gelukkig) niet voor nodig. Dus we hebben tickets en gereserveerde plaatsen voor de trip naar Kyoto. Totale kosten per persoon: ongeveer 12000 yen (+- 85 euro).

Het plan voor vandaag was om naar Comiket te gaan, de grootste mangabeurs van de wereld. Ik noem het van hierafaan ‘manga’, omdat het om Japanse manga gaat en niet om Nederlandse strips of Amerikaanse comics. De plek waar deze beurs werd gehouden was wederom het grote beursgebouw in Tokyo: Tokyo Big Sight (ja, zo heet het echt..), dezelfde plek als de robotbeurs van een paar weken terug. Ik was er toen heengegaan met Aaron, die de weg goed wist. Zodoende hadden we deze keer een treinkaartje gekocht die ons niet helemaal naar de plek bracht: we moesten een paar stations eerder uitstappen. Vervolgens vond Jose het een goed idee om de rest te gaan lopen, dus dat hebben we gedaan.

Er staat een heel mooi vaag gebouw met een hele vage constructie en een rare bol in het midden van het gebouw naast het station waar we uitstapten. Op de weg naar de beurs zijn we door het gebouw heen gelopen, waarbij bleek dat dat gebouw ook een soort van toeristenattractie was. We hebben de lift naar boven genomen, alles waarvoor je moet betalen met moeite ontweken en vervolgens een paar mooie foto’s gemaakt.

Het volgende gebouw dat recht op onze route lag waar we dwars doorheen konden lopen bleek een autoshow te zijn. Van allerlei lelijke Japanse auto’s. De enige mooie auto’s waren een paar Lexussen (Lexi?). Door naar het volgende gebouw: een arcade (spelletjeshal). Behalve idioot veel racespelletjes, gokspellen en kermisgrijpmachines waren er ook wat minder bekende spellen, zoals miniatuur bowlen, voetbal en tennis waarbij je een aantal doelwitten moet raken en een armdrukmachine. Wederom: wazige Japanners. Dan nog even langs het reuzenrad, de brug over en we zijn bij comiket!

Japanners zijn volledig gestoord!!! :O :\ Er waren echt idioot veel mensen, en nog veel meer Japanners. Aaron vertelde me later dat er ongeveer een half miljoen mensen op af kwamen en dat de rij om er binnen te komen ’s morgens vroeg toen Aaron aankwam een paar kilometer lang was :O En de meeste Japanners die ik ken zijn al vrij ‘anders’ vergeleken met Europeanen of Amerikanen, maar de Japanners die op een beurs zoals comiket af komen zijn nog een factor 10 maffer. Heel veel mensen die verkleed waren als hun favoriete held in manga of anime en er dan totaal niet op lijken en voor lul lopen met hun lelijke smoel in een felroze pakje.

De beurs zelf viel me nogal tegen. Ik had verwacht dat er veel bekende dingen zouden zijn (voor de manga en anime-freak tenminste), maar er was een heleboel hentai (getekende porno) en een een heleboel onbekende artiesten die hun krabbeltjes probeerden te verkopen. Niet dat die krabbeltjes lelijk waren trouwens, integendeel, maar ik kende haast geen enkele serie dus ik zag eigenlijk niks wat het kopen waard was

Na tien keer bellen hadden Jose en ik Aaron eindelijk aan de lijn gekregen. Aaron was eerder weggegaan en we zouden afspreken op de beurs, maar het bleek vrij lastig te zijn om elkaar te vinden tussen 500.000 mensen. Toen we hem eindelijk tegenkwamen bleek hij al een flinke tas vol te hebben met allerlei vage manga en andere dingen. Daarna zijn we met zijn drieen naar de tweede set hallen gegaan om de cosplayers (costume players) te bekijken, die met zijn allen buiten stonden te posteren voor iedereen. Het is wel kunstig, maar je moet toch wel een heleboel bier of een flinke klap van de molen gehad hebben (vergeef mij deze oerhollandsche uitdrukking) om jezelf zo te kleden. Ik vind anime en manga prachtig, zelfs speelgoedfiguurtjes vind ik nog redelijk normaal, maar ik trek toch echt de lijn bij te zware vrouwen van 50 die zich kleden als een mannelijke ninja uit een serie die bedoeld is voor kleine kinderen..

O ja, toch nog 1 dingetje gekocht: een pluche figuurtje uit een hele obscure serie die volgens mij niet eens erg bekend is in Japan: OS-Tan. Die gaat mijn bureaublad op het werk versieren volgend jaar. Dat is meteen een goede methode om de nerds op het werk te detecteren, want dat zijn de enige die het figuurtje zullen herkennen

Vervolgens even lekker gefrituurde vis gegeten in het dichtsbijzijnde winkelcentrum waarna Jose en ik naar Akihabara zijn gegaan. Aaron was moe en was direct terug naar huis gegaan. Ik was van plan om in Akihabara een nieuwe digicam te kopen, deze keer de nieuwste Canon IXUS 750, die hier om onverklaarbare redenen de Canon IXY 700 genoemd wordt. Hiervoor had ik via internet de goedkoopste shop uitgekozen, en die bleek redelijk makkelijk te vinden in Akihabara. Maar het leek niet bepaald op het grote warenhuis waar ik mijn vorige digicam gekocht had. Deze winkel leek eerder op een dozenschuifzaak als Norrod of Funprice, maar dan kleiner. En met golfclubs. Om een wederom onverklaarbare reden verkocht deze winkel voor de ene helft computerhardware voor bodemprijzen en voor de andere helft golfclubs. Naja, camera gekocht, prijs: 38.800 yen (277 euro). Dat is toch dik 100 euro goedkoper dan de prijs in Nederland \o/. Accu’s hadden ze helaas niet dus we moesten toch even langs de Yodobashi, het grote warenhuis waar ik de brakke Minolta digicam had gekocht. Daar hebben we beide een extra accu gekocht en ik nog een extra geheugenkaart, die ik wel kan gebruiken voor de trip naar Kyoto. We hadden een verkoper gevraagd naar de accu’s, en we waren net van plan om af te rekenen toen de verkoper mij opeens vroeg of mijn Minolta DImage X1 niet goed beviel (omdat ik net een Canon accu wilde kopen). Blijkbaar had ik precies dezelfde verkoper als een paar weken terug, die bovendien ook nog herinnerde dat hij me een camera had gekocht. Petje af voor de verkoper :O Het stomme van de point card (bonuskaart) van die winkel wordt me ook steeds duidelijk: ik heb nu weer wat dingetjes gekocht daar, maar de korting krijg je pas als je daar weer wat koopt. En dan krijg je daar weer korting op dus moet je weer wat kopen. Etc. etc. ad infinitum.

Toevallig had dat warenhuis ook een hele fijne boekenzaak op de bovenste verdieping, en daar heb ik vandaag mijn eerste artbooks gekocht. Een artbook is een soort van plaatjesboek met allerlei (mooie) getekende plaatjes van anime-series. Zo’n fan van dat soort dingen ben ik eigenlijk helemaal niet, maar er is 1 artiest die ik wel erg goed vind, en daar heb ik vandaag 3 boeken van gekocht. Ik zal er binnenkort wel wat meer over vertellen als ik zin heb. Voorlopig moeten jullie het doen met deze link.

Op de terugweg van Tokyo kom je altijd langs het station in Shinjuku, en omdat Jose nog wat T-Shirts wilde kopen en ik nog een tas nodig had voor de trip naar Kyoto zijn we daar even uitgestapt om wat zooi te kopen. Shinjuku staat bekend als winkelbuurt en heeft een heleboel grote warenhuizen, waarvan er een paar zelfs eigendom zijn van de verschillende treinbedrijven die samenkomen op het station in Shinjuku. Dat betekende helaas ook dat het niet bepaald goedkoop is daar, dus na 14 verdiepingen van een warenhuis afgespeurd te hebben op zoek naar normale prijzen hebben we maar een andere winkel geprobeerd. Naja, in 1 keer goed, tas gevonden, T-Shirts gevonden. We waren alleen nog bezig met winkelen toen er opeens iemand naar ons toe kwam die vertelde dat de winkel ging sluiten. Om kwart voor negen Dus, na onze inkopen liepen we naar buiten, waarna gelijk de deur achter ons dicht werd gedaan en op slot ging :O

Na de terugreis hebben we in Atsugi nog een ander ramen-restaurant uitgeprobeerd, maar die vond ik (in tegenstelling tot Jose, trouwens) toch niet zo goed als degene waar we altijd heen gaan. Terug in de youth heim heb ik mijn nieuwe digicam uitgeprobeerd ^_^. Dat ding is echt zo ongelofelijk veel beter dan de Minolta, dat kan ik haast niet beschrijven. Druk op het aan-knopje en je kan bijna gelijk foto’s maken. De flits is megasnel, het saven van de foto gaat snel, het maken van de volgende foto gaat ook snel. En de foto’s hebben haast geen ruis! Eindelijk happy met mijn digicam. En net op tijd ook, 2 dagen voor de trip naar Kyoto. Daarna maar even de Minolta verkopen. Brak apparaat.

Mijn diepe, oprechte, welgemeende, deiep, rechtoppe, gelleweende excuses voor alle spelfouten en vage zinnen in deze blogpost. Het is tenslotte al half drie nu. Gaap.. Oh ja, placemark lijstje en foto’s hier.

Vakantie!

Vakantie!!! Eindelijk. Vanavond ben ik met Yu Huan mee naar zijn kamer gegaan om van zijn Chinese kookkunsten te genieten. Yu is 23 jaar oud en is student aan een universiteit in Beijing. Hij heeft het eigenlijk niet zo op Japanners maar hij had iets nodig voor zijn stageplek, en daarom is hij naar Japan gekomen. Het is echt een hele aardige gast met een goed gevoel voor humor. Hij kan nog niet echt overweg met de andere Europeanen, maar dat komt ook omdat er op het werk automatisch een soort van ‘groepsvorming’ ontstaan van de Europeanen aan de ene kant en de Aziaten aan de andere kant. Yu vertelde me dat hij zelf niet hoefde te koken op zijn universiteit omdat hij geen keuken had in zijn kamer en de school zelf het eten aanbood in de cafetaria. En aangezien Yu hier ongeveer twee weken korter is dan ik zijn zijn kookkunsten ook nog.. niet volledig ontwikkeld. Maar ik heb wel lekker gegeten. De Chinese variant van pittig eten is heel anders dan de Japanse. Veel kruidiger.

Yu heeft me een heleboel dingen verteld over China en hij heeft me een aantal hele mooie foto’s laten zien van de Chinese muur. Dat is zeker een bestemming die ik aan mijn lijstje van ‘dingen die ik ooit in mijn leven nog wil zien’ kan toevoegen. Misschien iets voor de terugweg als ik klaar ben met mijn werk in Japan. China is volgens mij een veel prettiger land dan ik me had voorgesteld.

En nog iets positiefs: ik heb eindelijk mijn eerste compliment over mijn eetstokjesgebruik binnen! Yu zei tegen me dat ik ze goed kan gebruiken. Na twee maanden van leren begin ik het blijkbaar eindelijk een beetje onder de knie te krijgen. Yu is trouwens een handige vriend om te hebben omdat hij Chinees is en dus alle kanji herkent. Het feit dat hij Chinees is is handig omdat dat betekent dat hij een stuk beter Engels kan spreken dan de meeste Japanners hier. Alhoewel zijn accent in het Engels toch wel een beetje apart is, je hebt een aantal trainingszinnen nodig voordat je doorhebt wat hij zegt. Het is soms lastig om van het Chinees-Engels (slikt de (verkeerde) helft van alle woorden in) van Yu te switchen naar het Frans-Engels (spreekt alle klinkers verkeerd uit) van Guillaume of het Schots-Engels (gewoon compleet maf) van Aaron.

Ik ben van plan (weer) een nieuwe camera te kopen voordat ik naar Kyoto ga op 2 januari. Ik wil de nieuwste Canon Ixus (7 MP) kopen omdat hij me door veel mensen aanbevolen wordt en ook lekker klein is. Ik was van plan hem bij dezelfde winkel te kopen als waar ik mijn vorige camera gekocht heb, omdat ik daar korting kan krijgen met mijn klantenkaart, maar ik denk dat ik dat toch niet ga doen. Yu Huan liet me een website zien waarop een aantal prijzen stonden, en 1 winkel in Tokyo had de camera die ik wil voor 10000 yen (75 euro) goedkoper. Die winkel was bovendien te vinden in (1 van de achterstraatjes van) Akihabara, dus daar moet ik vrijdag maar even kijken. Morgen eerst even een kaartje uitprinten van de locatie van de winkel, want die schijnt niet makkelijk te vinden te zijn. Het gerucht dat de achterbuurten van Akihabara de beste koopje hebben lijkt toch waar te zijn.

Vrijdag ga ik trouwens met Aaron naar Comiket, wat de grootste comics conventie ter wereld schijnt te zijn. Ik ben niet echt bekend met manga, maar ik heb tenminste 1 mangaka (manga-tekenaar) waarvan ik graag wat werk zou willen zien, dus wie weet zie ik er wat leuks. Aaron heeft me vooral overgehaald door me te vertellen dat er een heleboel cosplayers zullen zijn waarvan ik leuke fotootjes kan maken Daarna ben ik van plan een camera te kopen in Akihabara, en misschien nog wel wat als ik wat leuks zie. Het wordt een duur dagje denk ik :’( En ik heb mijn telefoonrekening ook nog steeds niet betaald.. Een halve maand bellen naar Nederland via de gewone telefoon kostte me trouwens ongeveer 20000 yen (150 euro :O). Sindsdien gebruik ik 5 weken Skype en heb ik al meer gebeld dan dat voor 7 euro…. Bleh, dat had ik eerder moeten doen.

Het bekijken van de kamer die ik wilde in het youth heim gaat niet door morgen, omdat het via de makelaar geregeld moet worden wat even gaat duren. Iemand anders van het werk (David, een Taiwanees die in Canada woonde) had ook net een kamer gevonden en had nog wat opties gevonden die ik kon bekijken. Misschien ga ik daar morgen wel even langs fietsen. David had zelf een kamer gevonden in Ebina (steak-restaurant, bioscoop, dichter bij Tokyo) op de 6e verdieping kijkend naar het westen. Kortom ongeveer alles wat ik ook wil :’( Ik heb nu mijn zoektocht uitgebreid / laten uitbreiden naar de twee dichtsbijzijnde stations van HonAtsugi (het hoofdstation), waarvan er 1 aan de andere kant van de rivier ligt en de andere vlakbij de AXT Tower. Het schijnt dat de kamers daar goedkoper zijn en dat ik daar misschien wel vind wat ik zoek. We wachten af…

Niks te melden..

Ik heb te melden dat ik niks te melden heb. Daarom ga ik nu maar over wat kleine dingetjes praten die me bezighielden de laatste tijd.

Ik ben nog steeds op zoek naar een kamer. Owa-san (the boss) heeft me verteld dat ik 3 kamers kan kiezen in het youth heim op de 5e verdieping: 1 richting het noorden, 1 richting het zuiden (ongeveer op dezelfde plek als mijn huidige kamer) en 1 richting het westen. De kamer richting het westen spreekt mij het meeste aan omdat ik dan mooi uitzicht heb richting de bergen. Bovendien heeft die kamer maar 1 kamer ernaast, en een extra raam, en aan de andere kant een plat dak. Volgens Owa-san wordt het er in de zomer wel bloedheet maar dat wordt die andere kamer vast ook wel. Ik heb eigenlijk al besloten, maar Owa-san wil toch dat ik er eerst even in kijk en gaat daarom de sleutel voor mij regelen. Op donderdag, zijn vrije dag. De man is wel erg toegewijd aan zijn werk.

Donderdag is trouwens een door de overheid ‘aanbevolen vrije dag’. In Japan krijg je (ik tenminste) 15 vakantiedagen per jaar, en als je ziek bent of voor andere redenen een dag niet werkt gaat er een vakantiedag af. De enige uitzonderingen zijn de nationale feestdagen die ongeveer 1 a 2 keer per maand voorkomen. Omdat alle Japanners werkzieke mensjes zijn geeft de overheid daarom de ’suggestie’ om komende donderdag een vrije dag op te nemen, omdat anders alle Japanners gewoon doorwerken.

Even twee linkjes aanhalen die op het werk langskwamen: deze was gevonden door de hentai/otaku/perverse Aaron die zich wel kan vinden in de meeste Japanse fetishes (Aaron, if you read this, I apologise, but this is the best way to describe you I think ). Hij valt eigenlijk wel mee, want het is een verlegen jochie, maar stiekem vindt hij alle vage Japanse dingen wel erg leuk. Hij is ook degene waar ik het meest over kan praten wat anime en manga betreft, want de rest kent maar 1 of 2 saaie series terwijl Aaron en ik dezelfde smaak hebben. Ik vraag me af of dat ook wat over mijn rare gewoontes zegt..

Dit Nederlands-Afrikaans woordenboek kwam ik tegen toen ik het met Liou had over de verschillende talen van de wereld. Ten eerste: de meeste Afrikaanse woorden die in het Nederlands een grappige betekenis hebben kunnen wel eens verzonnen zijn. Ten tweede: dit vage woordenboek is volgens mij voor minstens de helft verzonnen, maar wel hilarisch. Denk bijvoorbeeld aan pletterpet voor helm, saadsokkie voor condoom, pantserhond voor krokodil en gatflos voor g-string :O

Overigens typte ik voor de gein eens mijn naam (Randy van der Heide) in in Google om te kijken of mijn weblog ook tevoorschijn kwam, maar ik kreeg zo ongeveer een CV en levensbeschrijving terug van mezelf. De volgende keer zet ik gewoon op mijn CV: Google: Randy van der Heide. Het ligt er natuurlijk ook aan hoe vaak de naam ‘Randy van der Heide’ voorkomt op een webpagina. Dat weet ik omdat ik natuurlijk een half jaartje stage heb gelopen bij Traffic4u. Dus des te vaker Randy van der Heide voorkomt op deze pagina, des te hoger deze pagina staat als je op Randy van der Heide zoekt. Ik ben benieuwd of deze alinea enig effect heeft gehad.

Ik heb eigenlijk niks meer te melden, dus laat ik het maar eens over het werk hebben dat ik tot nu toe doe. Ik ben bezig met het stemherkenningsmodel voor de Nederlandse taal. Het model zorgt ervoor dat hetgene wat je in je microfoon zegt omgezet wordt in bruikbare data voor de computer. Dat model is opgebouwd uit kleine blokjes die gecombineerd kunnen worden om een woord of een zin te vormen. Er zijn verschillende soorten modellen, bijvoorbeeld voor het herkennen van getallen en voor het herkennen van woorden. Voor getallen zijn de kleinste blokjes de getallen zelf, zoals ‘tien’,'twintig’ etc. maar voor woorden zijn dat klanken, zoals ‘k_’,'e’ etc. Het model zelf is een zogenaamd Hidden Markov Model. Dit model probeert onzichtbare of onberekenbare dingen te benaderen door naar wel zichtbare of berekenbare dingen te kijken. Ik heb eigenlijk geen zin om het beter uit te leggen dus kijk maar op wikipedia of op google voor een betere uitleg Dit model train je vervolgens met een heleboel audiobestanden die mensen ooit ingesproken hebben voor het Voice Interface Project. Vervolgens test je het model door het een aantal woorden (proberen) te laten herkennen en het herkenninspercentage te berekenen. Aan de hand van dit resultaat, en door te kijken welk woord niet herkend werd en welk woord vervangen werd door een ander woord, kan je kijken hoe je model te verbeteren is. Er zijn echt duizenden truukjes om het model te verbeteren, dus ik heb voorlopig nog werk genoeg.

Bijna nieuwjaar! En dan lekker een tripje naar Kyoto, Osaka, Wakayama, Himeji, Kobe, Nagoya en weetikveelwaarnogmeer in 8 dagen. We (Jose, Aaron en ik) moeten de 9e op tijd terug zijn omdat Aaron dan een examen van school heeft, dat op de zaak door de baas afgenomen wordt. Ik denk niet dat hij veel tijd krijgt om te studeren de week ervoor Intussen hebben we nog steeds geen hotel geregeld voor Osaka, waar we 3-4 dagen blijven. In Kyoto hebben we inmiddels een soort van ‘youth hostel’-achtig iets gevonden voor ongeveer 3000 yen (23 euro) per nacht. De laatste gaan we naar Nagoya waar we van plan zijn in een zogenaamd ‘capsule hotel’ te gaan slapen. Ik denk dat ik toch maar een nieuwe camera ga kopen voordat we weggaan want ik ben nog steeds niet al te blij met mijn nieuwe digicam. Dat moet ik vrijdag ofzo maar gaan doen dan.

Zo, dat zijn toch aardig wat alinea’s voor iemand die niks te melden heeft

Me-ri Kurisumasu

Vrolijk kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar!

In het Japans:
Merry Chrismas:　メリークリスマス　(me-ri- ku-ri-su-ma-su oftewel letterlijk vertaald)
Gelukkig nieuwjaar: 明けましておめでとう (akemashite omedetou, gefeliciteerd met het nieuwe jaar)
Mijn kanjikennis is nog steeds niet geweldig dus het kan zijn dat ik de verkeerde kanji heb gebruikt voor akemashite :O

Vanavond hebben we een kerstdiner(tje) gepland in het youth heim, waarbij sommige mensen de cuisine van hun eigen land gaan (proberen te) maken. Aangezien ik totaal niet kan koken moet ik maar wat anders doen, wat wel weer zal uitdraaien op bier kopen Ik zal wat honingdrop meenemen, dan kan ik ze flink laten schrikken.

Die honingdrop zat trouwens in het pakket verstuurd door mijn ouders dat ik gisteren ontvangen heb. Ik had eindelijk een vrije dag, wat een zeldzaamheid is hier in Japan, toen de postbode besloot om tegen half elf ’s morgens aan de bel te trekken en mijn slaap te verstoren.. Naja, het kwam goed uit, want ik had helemaal geen eten meer in huis omdat ik de dag ervoor vergeten was naar de supermarkt te gaan, dus ik heb lekker ontbeten met een broodje Unox :} Verder zaten er nog allerlei lekkere dingetjes in die ik eigenlijk helemaal niet wil eten omdat ik op mijn gewicht wil letten die zal ik wel even op het werk uitdelen dan

Gistermiddag heb ik naar een nieuwe kamer uitgezocht samen met mijn baas, Owa-san. Een veel Japanser iemand kan je niet vinden denk ik. Hij rijdt in een luxe Nissan (van 12 jaar oud), speelt hele rustige klassieke muziek, kleedt zich altijd netjes, en hij werkt elke dag van 9 uur ’s morgens tot half 10 ’s avonds, waarna hij nog een half uur moet lopen naar het station, een uur in de trein moet zitten (of staan) naar Yokohama, waar hij een apartement heeft en uiteindelijk dus tegen 11 uur pas thuis is. Hij neemt overigens niet de auto naar het werk omdat de trein veel goedkoper is dan autorijden. Het autorijden is trouwens behoorlijk drukker hier dan in Groningen, maar iedereen reageert heel beleefd (zoals je van Japanners kan verwachten) en er wordt zelden getoeterd. Daar kan Nederland nog wat van leren. Alleen van de manieren en niet van de rijstijl trouwens, want er zitten aardig wat kamikaze-rijders tussen.

De makelaar had een aantal geschikte kamers gevonden aan de hand van mijn eisen. De eerste was een kamer van Leopalace, een soort van ‘huisleverancier’ van kamers aan buitenlanders en mensen die tijdelijk in Japan blijven. Zij leveren de kamer compleet met inboedel erbij, dus bed, tv, wasmachine, keukenspullen etc. Er was 1 kamer die op zich wel leuk was, maar die was erg ver weg van het centrum. Daarna zijn we naar het centrum van Atsugi gegaan naar een andere makelaar genaamd Nishida (oostelijk rijstveld als ik me mijn kanji goed herinner). Zij hadden 1 kandidaat die mij heel geschikt leek omdat ze een kamer hadden met 2 ramen, groter dan mijn huidige en redelijk in het centrum. Helaas was die kamer al verhuurd toen wij daar aankwamen Je hebt hier ongeveer 2 dagen bedenktijd voordat de kamer naar iemand anders gaat. Naja, we hebben drie kamers bekeken van Nishida, 1 in het centrum, 1 heel ver weg en 1 die nog in aanbouw was vlakbij waar ik nu woon, en het zag er allemaal hetzelfde uit. Exact dezelfde badkamers (ook exact dezelfde grootte, helaas. Ik ben bang dat ik maar moet accepteren dat ik nooit volledig in bad zal passen hier..), dezelfde keukens, dezelfde wc etc. etc. Het enige verschil met mijn huidige kamer was de grootte en de vloer, die in de kamers van Nishida van hout was en geen vloerbedekking had. De kamers waren ook iets groter dan die in het youth heim, maar niet om steil van achterover te slaan helaas. Als ik een kamer van Nishida neem moet ik al het meubilair zelf kopen.

Op de terugweg vroeg ik aan Owa-san of ik ook in het youth heim kon blijven. Hij zei dat dat wel kon, maar dat ik dan het meubilair zelf kon kopen. Dat wist ik al, maar nu blijkt dat ik dan ook zelf alles moet kopen en dat al het meubilair wat ik nu heb weg moet, omdat dat van het bedrijf is Oftewel zelfs als ik blijf zitten waar ik zit moet ik nog nieuw meubilair kopen. Bleh. Owa-san zei wel dat er meer kamers vrij zijn in het youth heim en dat ik dan misschien een andere (betere?) zou kunnen kiezen. Dat lijkt me denk ik de beste optie, aangezien me dat ook niks extra kost per maand, alleen eenmalig nieuw(tweedehands) meubilair kopen. Ik wil een relaxbank

Het youth heim is niet zo’n verkeerde plek om te blijven eigenlijk. Alle kamers die ik gisteren bekeken heb waren omringd door gebouwen, inclusief 1 kamer die op papier heel mooi leek: 6e verdieping, uitzicht op het westen, rustige wijk; maar in de praktijk redelijk bagger was: dik flatgebouw recht voor het balkon waardoor je totaal geen uitzicht had, wel een rustige wijk maar vlak naast de enige snelweg in de buurt.. Het youth heim is 1 van de weinige gebouwen die niet volledig omringd is door andere gebouwen. Aan mijn raamkant zitten namelijk eerst kassen en dan een parkeerplaats, dus het uitzicht is redelijk te noemen voor een klein stadskamertje.

Zo, nu heb ik eerst weer genoeg gezeikt. Prettige kerstdagen iedereen in Nederland en daarbuiten!

Tako

Het is grappig om te zien hoe snel je hier verandert. Een maand geleden was ik nog de new guy, maar sindsdien zijn er al drie anderen bijgekomen. Degenen die er het langste zijn leren het meest aan de nieuwe jongens, dus terwijl ik zelf nog druk aan het bijleren ben ben ik zelf ook al dingen aan het leren aan de ‘newbies’. Ik denk niet dat ik er erg goed in ben omdat het mijn eerste ervaring is met het uitleggen van (ingewikkelde) dingen aan mensen. Mijn ouders weten vast nog wel hoe geduldig ik was met het uitleggen van computerzaken Maar ik moet zeggen, het gaat al een stuk beter.

Intussen zijn Jose, Aaron en ik nog steeds van plan om naar Kyoto te gaan na nieuwjaar, dus we dachten vandaag op het werk dat het maar eens tijd werd om een hotel te gaan regelen. Lekker op tijd. Jose liet me wat dingetjes zien waar hij in ieder geval heen wilde, Aaron had ook nog wat bestemmingen en ik had ook wat sights die ik wilde zien, dus die hebben we allemaal samengehoopt en er een mega-actief plan van gemaakt. De hoofdbestemmingen zijn Osaka en Kyoto, waar we een paar dagen blijven. Uitstapjes vanaf daar zijn Nara, Kobe, Wakayama en Himeji. Kobe staat bekend om het uitstekende vlees, dus daar gaan we even een biefstukje eten :q Himeji is een beroemd kasteel in de buurt van Kyoto. Ik heb eigenlijk geen zin om er wat over neer te zetten dus kijk maar even op Google of op deze websites:
Kobe
Himeji
Nara
Osaka

Oh ja, kijk eens wat mij erg lief aankeek toen ik in de conbini inkopen aan het doen was. Ze hebben tegenover de snoepafdeling altijd een gedeelte waar vage vissnacks staan. Het zag er zo raar uit dat ik het wel moest meenemen. Ik heb het nog niet geproefd alleen, en de moed zakt me een beetje in de schoenen nu. Misschien morgen De Japanners hebben zoals je ziet nog steeds moeite met mijn naam.

Tako = inktvis trouwens. Of octopus, dat weet ik niet meer. Zo’n vaag beest met tentakels in ieder geval.