Een tijdje geen update

Waarom niet? Drukte enzo. Iedereen is weg nu. Iedereen waarmee ik het laatste jaar heb opgetrokken is teruggegaan naar huis. De enigen die over zijn gebleven zijn Ning Ning, Pedro, Domi en Alvaro. Toen ik hier aankwam voor een jaar geleden maakte ik zomaar vrienden met iedereen, en daar was ik geweldig blij om. Nu maak ik weer vrienden met iedereen, maar verbaas ik me er niet meer over, en het is een hele andere verhouding nu. Ik ben nu op zoek naar meer, naar hele goede vrienden, en misschien zelfs een vriendin. Maar dat bouw je niet zomaar op in een week, daar moet je meer tijd in steken. Maar ik wil niet weer dezelfde fout maken die ik in mijn eerste jaar heb gemaakt, en daarmee bedoel ik dat je pas close met mensen wordt een maand voordat ze weggaan. Nu ik dat gezegd heb, bedenk ik me wel ik weinig interesse heb in de nieuwe mensen eigenlijk, maar dat is meer mijn fout en niet hun fout. Dat verandert vast nog wel de komende maanden, gezien de ontwikkelingen die in de planning staan voor iedereen.

Tjsa, het is een beetje saai, niks geen reis-updates of andere dingen op mijn blog voor meer dan een week. Veel concreets heb ik ook niet in de planning voorlopig. Misschien van het weekend nog een keer naar het meer waar ik een paar weken geleden ben geweest, maar dan met meer mensen. Dat ligt ook aan het weer. Verder vind ik mezelf niet zo belangrijk op het moment en wil ik meer dingen doen voor een ander persoon. En dat is meteen alles wat ik vertel daarover op deze blog Ik moet maar eindigen met zeggen dat de laatste paar weken de ergste en de beste in mijn leven waren, en het lijkt erop dat het voorlopig nog wel een maandje doorgaat op die manier. Het lijkt erop dat ik over een maandje gigantisch depressief of gigantisch gelukkig kan zijn, maar iets er tussenin lijkt onwaarschijnlijk. Lekker vaag, maar zo ben ik nou eenmaal

Yesssssss……

How about an English update for a change? It’s been over a week and a lot has happened since then. My best friend, Yu Huan, has left for China, and another good friend, Marco, will be leaving soon. It’s frustrating, but it also gives me a chance to get closer to the new guys and the older guys.

So, after 3 parties in a row last week we had the company barbecue on saturday (which I only vaguely remember because I saw Yu Huan off at 7 in the morning at the bus stop…), and we made some plans to go to Nikko, one of Japans many famous templetowns, about 2,5 hours north of Tokyo. We planned the trip at saturday night and left sunday morning. That should be how it’s done

Nikko was great. I want to say more than that but I’m too lazy. I saw temples, waterfalls, lakes, hot springs and monkeys, so all in all it was quite nice. Ofcourse I had some nice traveling companions as well, from left to right: Zach from the USA, me, Matthieu from France and Tor from Sweden. The trip was a refreshing change from the boring work weeks in Atsugi, and it really refreshed me. That was yesterday though, and today I’m back in boring work mode..

The end of october will be my one year anniversary in Japan. It has really been the best year of my life. I would be a completely different person right now if I had stayed in Holland. All in all I’m quite happy with the change, and very happy with all the people I have met here. The rant ends here, the next post will be in Dutch again, so prepare yourself for babelfish’s crappy translation for next time.

*note in Dutch about the group photo at the top*
Dit is een groepsfoto van ons allemaal, de ouden en de nieuwen. Rechts
van mij is Ning Ning (China), rechts daarvan is in het zwart Yu Huan
(China) en in het wit Zach (VS). Boven Yu Huan is Alvaro (Spanje/VS), en
links van hem is Owa-san, onze baas. Links van Owa-san is Hiroki (ook
Japans), en links daarvan (boven mij) is Marco (Italiaan). En ja, ik
weet dat ik mijn ogen dicht had… Linksboven Marco is franse Matthieu,
met een bril op. Het kleine gezicht tussen Matthieu en Marco is de
nieuwe Matthieu, uit Canada. Boven alles uit steekt Domi, mijn
‘technical advisor’ uit Duitsland. Boven Hiroki is Daniel, een nieuwe
Zweed. Daarnaast June, uit Korea, en in het blauw Martin, uit Engeland.
Helemaal rechts zijn Pedro (Portugal) en Takako (Japans).

Japanse anime,, Chinese noodles en Italiaanse pizza

Dat somt mijn dag vandaag wel ongeveer op. Ik werd GVD om 11:15 wakker door 1 of andere kutjapanner die mij een telefoonlijn probeerde te verkopen ofzo. Omdat ik vandaag met Marco naar Tokyo zou gaan dacht ik dat het Marco was, dus ik was uit bed gehopt, kleren aangedaan en de deur opengedaan, maar toen bleek dat het een irritante Japanner was… :’( Klojo… Vrij chagrijnig dus.

Magoed, laat in de middag ben ik met Marco naar Akihabara gegaan om wat Chinese noodles te eten (op aanbeveling van Yu Huan) en om wat spulletjes te kopen. Die waren zeer goed, en die had ik ook hard nodig want ik had de hele dag nog niet gegeten. Toen we teruggingen naar Shinjuku bedacht Marco zich dat hij mij nog een goede pizzeria wilde laten zien, dus dat hebben we gedaan, samen met Pedro, die we halverwege opgepikt hadden. Mjammie Ik geloof zelfs dat de pizza die ik heb gehad hier lekkerder is dan elke pizza die ik tot nu toe in Nederland heb gehad. En dat voor dezelfde prijs. Exclusief transportatiekosten dan, want dat is bijna net zo duur als de hele pizza…

Wat kan ik nog meer zeggen? Alles gaat goed. Alles gaat geweldig zelfs. Het gaat nu beter met me dan het hele jaar hiervoor, en hiervoor ging het al geweldig dus ik heb niks te klagen Mijn promotie en loonsverhoging is vrijwel zeker: ik hoef alleen het contract nog te tekenen. Werk heb ik zat, en bovendien is het saaie werk binnenkort voorbij of uitgesteld en dan kan ik weer verder met interresante dingen. Prive gaat het ook wel lekker: ik heb (met wat hulp van Ning Ning) een feestje georganiseerd vrijdag voor de nieuwkomers en de jarige Zach, en dat was tevens de eerste keer dat ik echt gigantisch dronken geworden ben hier in Japan. Dat krijg je ervan als je iedereen vraagt om bier mee te nemen, en iedereen vervolgens 6 blikjes meeneemt en er maar 3 opdrinkt. Naja, interresante ervaring.

Ik heb veel geleerd van de mensen die het eerst weer terug naar huis zijn gegaan, een paar maanden terug. Ik realiseer me nu hoe close ik eigenlijk ben met mijn vrienden hier, en ik ben de afgelopen weken een stuk closer geworden met een heleboel van mijn oude vrienden die binnenkort weggaan, en andere vrienden die hier nog blijven. Ik had eerlijk gezegd voordat ik naar Japan ging niet gedacht dat ik ‘echte vrienden’ zou overhouden aan deze trip, maar ik heb er zoveel gevonden hier.

Ik heb nog veel meer getypt, maar achteraf gezien vind ik dat eigenlijk te persoonlijk om op mijn blog te posten. Vreemd, want in het begin zou ik dat hier gewoon op zetten. Blijkbaar ben ik toch wat veranderd Naja, afhankelijk van wat er de komende maanden met me gebeurt zet ik het er misschien later nog wel een keertje op.

Karten en een beetje meer

Inderdaad, mijn 1e keer karten in Japan eindelijk had ik iemand gevonden die ook zin had in karten en via een paar behulpzame Japanners op het werk hadden we een redelijk betrouwbare kartbaan gevonden in de buurt van Atsugi. Toen we er aankwamen moesten we helaas meer dan een uur wachten, maar het karten zelf was wel gaaf. De Japanners die rondreden leken niet veel haast te hebben, dus ik dacht dat de karts niet al te snel waren, maar dat bleek niet waar te zijn na het eerste rechte stuk :O Tot overmaat van ramp waren de remmen erg hard afgesteld dus belandde ik bijna in de bandenstapels bij de eerste bocht (en de eerste keer remmen) en spinde ik 2 bochten later omdat ik in de bocht remde |:( Naja, was wel leuk.

Zondag was ik van plan om naar Izu te gaan met Matthieu en Martin, maar mijn vooronderzoek was niet bepaald goed :X Ik dacht dat het 2-2,5 uur zou duren en 3000 yen zou kosten om er te komen, maar dat bleek na wat research op zaterdagavond 3-3,5 uur te zijn en minstens 5000 yen… :X Bleh, dus dan maar wat anders. Ik was eigenlijk van plan om niks te gaan doen vandaag, maar ik verveelde me dus ik ben maar 40 kilometer gaan fietsen. In de bergen. Mongool! Naja, het was verfrissend. Lekker rustig een kuteind fietsen over mooie bergwegen in een leuk berglandschap. Dat is weer wat anders dan de herrie van Tokyo, waar ik vrij zat van ben de laatste tijd.

Ik was al een tijdje van plan om te kijken of ik het meer ten noorden van Atsugi kon vinden, maar ik ben er nooit aan toe gekomen. Het was altijd kutweer, of ik had wat anders gepland etc. etc. Maar vandaag was het mooi weer (iets te mooi eigenlijk: 29 graden) en ik had niks te doen, dus ik heb maar een poging ondernomen Het meer vinden bleek een eitje te zijn: ik kwam maar 1 keer een T-splitsing tegen waar ik een andere weg moest kiezen, en voor de rest kon ik gewoon de weg volgen. Het meer zelf was prachtig. Voordat je bij het meer komt moet je echter aardig wat bergen beklimmen met de fiets, en dat is niet makkelijk :’( Het is ongeveer 300 meter hoger dan zeeniveau, dat wordt bereikt via een heleboel zigzaggende bergweggetjes.

Het meer zelf was erg mooi, maar daar ga ik niet over lullen want ik heb de foto’s online gezet, en die zeggen meer dan mijn brakke taalgebruik.. En natuurlijk een lijstje met placemarks voor Google Earth met de route. Ik dacht er nog over om een andere weg terug te nemen naar Atsugi, maar het was al 4 uur toen ik aan de terugweg begon en de zon gaat snel onderin Japan…
Placemarks en foto’s hier

Werk enzo

Ok, we zijn verhuisd/ Dat wil zeggen: iedereen heeft nu een ander bureau op het werk. Ik zit nu met mijn rug tegen de muur aan die het verst van de ingang zit. Oftewel: er zit niemand meer achter mij die op mijn scherm kan kijken Nadeel is wel dat Domi, mijn technical advisor, naast mij zit, en die hoeft niet veel moeite te doen om erachter te komen of ik aan het werk ben of niet. Gelukkig maakt het hem niet zoveel uit en heeft hij het zelf stinkdruk, dus hij heeft niet veel tijd om op mij te letten. Toch kan ik niet zeggen dat ik erg blij ben met mijn nieuwe plek. Ik heb geen raamuitzicht meer en 2 buren minder, en dat maakt de boel toch een stuk minder gezellig. Tot overmaat van ramp is Liou afgelopen dinsdag vertrokken, dus ik heb niemand meer om in het Nederlands te ouwehoeren tijdens werktijd.. :’(

Het is een heel vreemd gevoel. Ik ben er nog, maar bijna de helft van al mijn vrienden is teruggegaan naar hun eigen land. In september komen er weer nieuwe mensen aan: een Zweed, een Chinees, een Italiaan en nog een paar. Ik kan vast wel goed opschieten met de nieuwe mensen, maar het is toch niet hetzelfde als de vriendengroepen die we vormden toen we hier met zijn allen net waren. Bovendien willen de mensen die binnenkort naar huis gaan niks meer ondernemen voor hun laatste weekenden, omdat ze willen sparen of omdat ze dingen moeten regelen, dus het is een beetje saai hier de laatste tijd. Ik weet nog niet wat ik dit weekend ga doen. Ik heb een aantal plannetjes gemaakt, maar iedereen is blut of heeft geen zin…

O ja, ik heb gisteren een vage film gezien: Happiness. Dat is echt 1 van de meest ranzige, abnormale alternatieve films die ik ooit heb gezien. En hij is niet eens Japans :O Zo goed vond ik hem nou ook weer niet, maar het was een vrij sterke film. Ik zou hem aanbevelen aan iedereen die geshockeerd wil worden of depressief wil worden. Requiem for a Dream vind ik in dat genre veel beter trouwens. Goed, tot zovel mijn filmkritiek..

Werk is druk. We zitten met erg strakke deadlines voor het nu lopende project, en ik heb behalve dat een erg belangrijke zijtaak gekregen, en nog een stuk of 3-4 optionele projecten waar ik over een week pas weer tijd voor heb. Het zijn allemaal programmeerprojecten, dus ik vermaak me nog wel even

Ik heb mijn komende jaar aardig uitgepland. Ik blijf hier tot eind juli. Ik wil met kerstmis en nieuwjaar terug naar Nederland komen voor vakantie (dat kan gelukkig omdat ik vanaf oktober nieuwe vakantiedagen krijg) en misschien in maart/april een reisje naar China (als ik genoeg geld heb). Verder wil ik nog wat lange-weekendtrips maken in Japan, het liefst nog eentje voor nieuwjaar, maar ik weet nog niet wanneer. In je eentje is dat ook saai eigenlijk, dus het is even wachten op de nieuwe mensen om te kijken of er wat mensen zijn met dezelfde interesses. Bovendien zijn de mensen die hier wat langer zijn wat minder (hyper)actief vergeleken met de mensen die hier een half jaartje of een jaar zijn. De druk is er wel een beetje af als je hier wat langer bent, en dan heb je gewoon minder zin om veel dingen te doen. En vooral om veel geld uit te geven.

Laatste kanttekening: werk is wel heel druk, maar aangezien ik deze post typ op het werk valt het nog wel mee