English?

One year. It’s been one year since I came to Japan. Maybe I should blog more in English. The last year I met a lot of people. People who are at least as important to me as the people in Holland. Since I talk with my parents on the phone, and most of my friends in Holland will understand English, maybe it’s a good time to switch to English for my blog

My life in Japan seems to have it’s ups and downs. Sometimes I’m really bored and sometimes I don’t have enough time to do all the stuff I want to do. I had a really boring period after I returned to Japan in May, and I had a really busy time at the time when everybody left to go back home, a couple of months ago until now. In two days the last person I shared a first year in Japan with will leave, and I will be the last one left. Ironically that’s two days after my first day in Japan.

I received a package from my parents saturday, finally ^_^. Apparently they are still assuming that M&M’s do not exist in Japan, and that I cannot survive without Dutch M&M’s… Besides that I have enough pancake mix now to supply the whole of Atsugi with Dutch pancakes for a year. At least If I manage not to screw up whether to add milk or water, like I did last time. .. Thank god for microwave food, restaurants and people who cook dinner for me (you know who you are ). I don’t know what I would do without them.

My work!?!?!? What did they do!?!? The program I was developing, my favorite activity at work, they stopped it. They told me they consider it to be finished and that I should move on to other programs :X So they give me a program I did not create, which does complicated stuff I don’t understand and they tell me to improve it. Yay. Besides that, I also had to stop development on the acoustic model I worked on for the last year, because they think it improved enough and I should focus on another model now. It feels like leaving something half unfinished. That’s how I felt two weeks ago. Now I’ve adjusted to the new programs I’m going to develop, and I’m starting to design something brilliant again, so I’m feeling a bit more happy about work lately. There’s still more time pressure than last year, though, but that’s okay. I can use the new challenge to keep my work interesting and to stay awake during work.

Sunday was quite interesting. I don’t think I’ve laughed that much in my whole life. They say in Holland that laughing is healthy, but if I keep this up I will have a heart attack Me, Canadian Matthieu and the Chinese peoples went to the technology festival in Atsugi, which ended up being a little bit of technology and a lot of festival. Still quite small, though. It was great that they served beer during the day there, in a public park. Anyway, I got a nice calendar, rode the earthquakemobile and got insulted a lot by two Chinese girls, so all in all it was quite a nice trip.

..but it’s not over yet. Matt went home, but the Chinese people and I decided to go to Tokyo to see some weird people in Harajuku park. And weird people we saw. Cosplay people are funny, hippie people are funny, but the most funny were the three Chinese people I was hanging out with At least, when they were talking in English XD. We were laughing so hard on the train ride to and from Tokyo that all the people in the train must’ve thought we were crazy. I had a lot of fun. Too bad it’s probably going to be less fun in the near future, when one of them will leave :’(

And in all the busyness of this weekend I completely forgot that sunday was my anniversary in Japan. Exactly one year ago I got lost around the AXT tower and couldn’t find my way back to the youth heim. I went to a restaurant at the side of the road, and asked them in my best crappy Japanese to call a taxi for me. It gets worse, because I didn’t know my address… The taxi driver fortunately knew the phrase ‘yuuuuuu-su hAI-mu’ (youth heim), so I got home safely. That was on a saturday night. The sunday I just stayed inside and waited for people to show me around town XD

I’m quite happy about the last year. I changed so much from when I first came here, and, more importantly, I gained so much. So much friends, so much experience, so much fun. It’s great to look back on that, but I also realise that the second year can never be as good as the first. Nothing is new anymore, everything is familiar to me. I still have a lot to learn though, especially Japanese. I’ll do it in my own pace and have fun doing it. Actually, that kind of describes my life for the last year here. I can’t say that I’m unhappy about that

You never know what you will find. You never know what might cross your path. Maybe you will get lucky and something better than you could ever imagine will happen. Maybe not. Who knows? Let’s find out

This is my anniversary. I am happy.

Irritante verkopers aan de deur

Wat zijn die verkopers mega-irritant zeg, tering… Er komt net weer 1 aan mijn deurbel ringelen. Ik heb gvd helemaal geen behoefte aan Japanse rotzooi of een goedkoper telefoonabonnement of wat dan ook. Ga weg. Meestal gaan ze weg als ik ze in het Engels zeg dat ik er geen bal van begrijp. Dat werkt meestal vrij goed, en het is grappiger voor mij als ze eerst een half uur in het Japans lullen zonder mij ertussen te laten, waarna ik in het Engels zeg dat ik er geen fuk van snap, en dan gaan ze weg. Ik haat verkopers. Bah.

What is those salesmen mega-irritant says, phthisis… There exactly 1 to my door bel ringelen comes. I have gvd no need for Japanese disorder or a cheaper tel. subscription or whatever. Leave. Generally they leave if I say them in English that I understand of it no ball. That works generally free good, and it is funnier for me if them firstly a half hour in Japanese talking bullshit says without leaving me ertussen, whereupon I in English that I get of it no fuk, and then they leave. I hate salesmen. Bah.

Bijna een jaar…

Inderdaad, het is bijna een jaar nu dat ik in Japan zit. Eind oktober vorig jaar ben ik vertrokken naar een vreemd land ergens in azië, en eigenlijk zonder enige voorbereiding. De enige voorbereiding die ik had was dat ik veel Japanse tekenfilmpjes had gekeken, wat me verbazingwekkend genoeg aardig heeft geholpen met de Japanse taal. Zelfs nu studeer ik niet serieus Japans, en eigenlijk hoorde ik meer Japans in Nederland, omdat ik de hele dag door niks te doen had en de hele dag Japanse tekenfilmpjes keek. Nu zit ik de hele dag op het werk en spreek ik Engels met mijn collega’s en mijn vrienden.

Mijn engels is wel een stuk verbeterd sinds ik hier kwam. Mijn accent is voor mijn gevoel niet veranderd, en veel nieuwe woorden heb ik ook niet geleerd , maar omdat ik het elke dag spreek gaat het een stuk natuurlijker dan eerst. Het meest interresante van mijn werk is dat je een heleboel verschillende soorten engels leert. Het is haast niet voor te stellen hoe erg het stereotype uit de comedyserie ‘Allo allo’ klopt, want de Duitsers en Fransen hier spreken ècht zo als in de serie :O Spanjaarden herken je ook vrij makkelijk, en Italianen ook. En er is een gigantisch verschil tussen de casual-amerikaans-engels sprekende Zach en de formeel-keurig-brits-engels sprekende Martin. Japanners hebben een ontieglijk irritant engels accent omdat ze geen lettergrepen hebben die corresponderen met het westerse alfabet. Al hun letters eindigen op een klinker, dus ze kunnen niet ‘er’ zeggen, omdat het eindigt op een r en dat kennen ze niet. Dus Japanners spreken ‘er’ uit als ‘erru’.

Erg snugger zijn ze soms ook niet. Vooral als je een engels woord zegt in het engels, bijvoorbeeld ‘parking’, dan snappen ze het totaal niet, terwijl dit een normaal Japans woord is dat ze geïmporteerd hebben uit het engels. Als je daarentegen zegt ‘pa-kin-gu’ dan snappen ze het wel. Na een jaartje Japan wordt alles steeds normaler en dan ga je je toch soms ergeren aan dingen die in het begin grappig zijn. Zo moeten Japanners ook een keer normaal leren lopen in publieke omgevingen, zoals een treinstation. Ze krijgen het altijd voor elkaar om je voor de voet te lopen. Nu weet ik wel dat het in Japan stikt van de mensen, maar zelfs als het rustig is dan kiezen Japanners een pad dat precies kruist met jouw pad, en ze timen het zo dat ze precies jou voor de voeten lopen.. Of dat is mijn paranoia misschien, of ze doen het alleen bij mij, ik weet het niet..

Naja, afgelopen weekend was vrij rustig. Ik heb er een uitrustweekend van gemaakt, want het is nog steeds lekker druk in mijn leven. Vrijdag heb ik wat spelletjes gedaan op mijn PC en wat fotootjes teruggekeken, en toen ik erachter kwam hoe laat het was toen was het 7 uur ’s ochtends. Dat is al erg genoeg, maar de volgende dag vertelden mijn vrienden me dat er een dikke aardbeving was geweest rond die tijd waar ze allemaal wakker van werden. Ik heb helemaal niks gemerkt :O En erg slaperig was ik toch ook niet. Maf. Naja, ik ben naar het centrum gefietst voor ontbijt, en daarna ben ik op bed gegaan.

Zaterdag heb ik wat filmpjes gekeken, en ik heb voor het eerst in weetikveelhoelang weer biefstuk gehad Eén van de weinige goede mogelijkheden in Japan voor biefstuk is het Outback Steakhouse, in Ebina, vijf minuten met de trein. De biefstuk is heerlijk, en het hele restaurant geeft een hele amerikaanse/westerse indruk. Maar dat heeft een nadeel: het trekt buitenlanders aan, voornamelijk Amerikanen die van de in buurt liggende militaire basis langskomen. Dat is toch niet mijn gezelschap, Amerikanen. Met uitzondering van Zach dan, met wie ik goed kan opschieten op het werk. Maar de meeste amerikanen komen heel slecht op mij over, helemaal omdat we hier in Japan zijn, en een groter contrast van twee culturen kan je haast niet hebben. Aan de ene kant heb je altijd beleefde, kleine, vriendelijke, net uitziende (naar mijn mening dan) Japanners, en aan de andere kant heb je de lompe, grote, domme Amerikaan. Ik draaf een beetje door in mijn generalisering, maar zo komt het op mij over. Dat wordt nog een hele schok voor mij als ik weer terug ga naar Europa en dagelijks westerse mensen moet zien :O

Als ik terugkijk op mijn jaar hier ben ik heel erg tevreden, eigenlijk. Dat komt ook omdat ik eigenlijk niks van verwachte. Ik ging gewoon naar Japan omdat ik niet wist wat ik in Nederland moest doen, en ik kon geld verdienen in Japan en het land trekte me aan. Meer niet. Ik had nooit, maar dan ook nooit, verwacht dat ik zo erg zou veranderen, maar toch gebeurde dat. Ik heb vrienden gemaakt waarvan ik weet dat ze vrienden voor het leven zijn, zelfs al kan ik ze misschien nog maar één of twee keer zien in de rest van mijn leven. Ik heb geleerd hoe ik met mensen kan omgaan, of eigenlijk heb ik uitgevonden dat ik altijd al met mensen kon omgaan maar daar nooit zin in had. Ik ben geïnterreseerd geraakt in reizen, wat me voor die tijd weinig boeide. Ik ben de interesse in reizen ook weer een beetje kwijtgeraakt de laatste tijd, en het heeft plaatsgemaakt voor interesse in mensen, wat ik ook niet had voor die tijd. Ik ben me meer gaan interesseren in mijn vrienden hier, en mogelijke toekomstige vrienden, en personen die misschien meer kunnen zijn dan vrienden.

Dat had ik een paar maanden geleden nog niet, toen al mijn oude vrienden hier nog waren. Toen was ik eigenlijk al tevreden met het feit dat ik reizen had ontdekt, en erg veel zin had ik eigenlijk niet om hier nog veel langer te blijven. Toch ontdekte ik weer nieuwe dingen, en ik ben er nu van overtuigd dat ik nog een heleboel andere nieuwe dingen kan ontdekken het komende jaar. Het is nog niet voorbij Als ik nu terug naar huis zou gaan, dan zou ik echt het gevoel hebben dat ik iets half afgemaakt heb achtergelaten. Ik heb eigenlijk geen idee of dat gevoel is veranderd de komende zomer. Als dat niet is veranderd dan moet ik hier misschien maar langer blijven. Maar dan wel met een asociaal grote vakantie in Nederland ertussenin

In het begin had ik geen geheimen op mijn blog. Tenminste, geen dingen die hier gebeuren die ik niet vertelde op mijn blog. Alles was nieuw voor mij, en ik wilde alles delen met mijn thuisland. Nu voelt Japan als mijn thuis, en ik minder geneigd om alles te delen op mijn blog, of dat nou is omdat ik vind dat het te saai is om te vermelden, of omdat ik vind dat het te privé is om te vermelden. Zo is het doel, het hoofdonderwerp van mijn blog eigenlijk veranderd, en eigenlijk al sinds maanden geleden. Het is niet echt een reisblog meer, met verslagen van tripjes en rare dingen van een vreemd land, maar meer het verslag van een of andere saaie Nederlander’s privé leven en zijn uitstapjes met zijn vrienden. Vrij normaal. Wie had dat ooit gedacht

Eerste les van webloggen: lees nooit terug wat je net geschreven hebt, en klik gewoon op publish.

Het currymonster

Eén goede raad van mij: doe nooit een wedstrijdje ‘wie kan de meest pittige curry eten’ met een stelletje aziaten, want dat verlies je als aardappelnederlander.. Ik heb er al eerder over gesproken: hier in Atsugi is een restaurantje waar ze Japanse curry serveren in tien verschillende pittigheidsgraden. En dat varieert niet van niet pittig tot een beetje pittig, dat varieert van pittig tot aan pepperspray pittig. Au. De laatste keer ben ik daar geweest met Yu Huan, en toen heb ik niveau 6 van 10 geprobeerd. Elk niveau is twee keer zo pittig als de vorige trouwens, volgens de schaal van het restaurant dan. Eigenlijk proef ik weinig verschil tussen niveau 4 en 6.

Amyko, het nieuwe Chinese meisje, is nogal currygek. Ik ben eerder met haar en een paar anderen geweest, en toen hebben we niveau 5 geprobeerd, wat voor mij nog ok is, maar ik was nogal bang voor haar, omdat ze mij niet het type leek dat erg veel pittigheid aankon. Daar was ik behoorlijk mis in :O Dus gisteren zijn we weer heengegaan om niveau 8 te proberen. Dat wil zeggen: June, een koreaan, Amyko, een Chinees, Kamil, nog een Chinees, Anothai, uit Thailand, en een amerikaan en een canadees, maar die maakten, net zoals ik, bij voorbaat al geen kans voor de titel ‘pittige kampioen van Atsugi’… De aziaten en ik bestelden niveau 8… :’( June was klaar in 5 minuten, zonder water te drinken. Amyko was aardig goed, en was ook snel klaar. Kamil was wat minder, maar nog steeds beter dan ik… Toen ik eindelijk klaar was, had ik serieus last van mijn maag :’( Dat is de laatste keer dat ik aziaten uitdaag voor een wedstrijdje pittig eten… Tot overmaat van ramp wil Amyko de volgende keer niveau 10 proberen :X

Vrijheid

De laatste tijd heb ik het nogal druk met werk en met privé dingen, en daardoor vergeet ik wel eens wat een vrijheid ik heb, en wat een keuzes ik heb. Hiermee bedoel ik vooral met wat ik na Japan ga doen, of eigenlijk na volgend jaar juli. Ik was van plan te gaan studeren, maar ik heb er eerlijk gezegd weinig zin meer in. Het gaat op dit moment te goed met me in Japan om hier weg te gaan. Ik wacht even af tot ver in het volgende jaar voordat ik een definitief besluit neem. Misschien voel ik me dan minder gelukkig, wat een goede reden is om weer terug naar Nederland te gaan, of ik voel me zo prettig hier dat ik hier nog langer blijf.

Door wat zaken die andere mensen bezighouden hier realiseer ik me opeens dat ik niet per sé bij het bedrijf hoef te blijven waar ik nu ben. Er zijn zat andere internationale bedrijven in Japan, en als ik mijn best doe kan ik daar misschien wel een betere baan krijgen, als ik zou willen. Ik wil nu totaal niet weg overigens. Ik kan heel goed opschieten met de nieuwe mensen, ik heb plezier in mijn werk en ik heb nog genoeg te doen om twee jaar vooruit te kunnen als ik zou willen. Enige nadeel van het werk nu is dat we een nieuw beleid hebben qua internet, en we mogen niet voor privé gebruik internetten op de werk pc’s. Daar komt binnenkort een oplossing voor, want iedereen krijgt een vrij nieuwe laptop, speciaal voor doelloos rondsurfen tijdens werktijd

Maar goed, alles loopt wel een beetje door nu. Alle oude mensen zijn weg, alle nieuwe mensen zijn aangekomen. En doordat alle oude mensen allerlei spullen achterlieten is mijn kamer nu gevuld met nieuwe speakers, een nieuwe tafel en een bankje

Ik heb me nog nooit zo levend gevoeld als nu. Mijn hele leven in Nederland kan ik me haast niet meer voorstellen, zo verschillend is het van mijn leven hier. Ergens in mijn achterhoofd hoor ik alleen een heel vaag stemmetje dat zegt dat het niet altijd zo kan blijven, en dat ik ooit weer terug naar Nederland moet, om daar wat op te bouwen… Ik denk dat ik dat stemmetje nog kan negeren voor het komende jaar.

Surrealistisch

Een leuk dagje zaterdag Ik ben wederom naar het meer geweest, deze keer met 7 anderen van het werk. Dat wil zeggen een Canadees, een Engelsman, een Zweed, een Koreaan en drie Chinezen. We hebben de hele dag enorm veel lol gehad, alhoewel de klim wel erg zwaar was voor sommigen. Het ging mij makkelijker af dan vorige keer. Mijn training begint eindelijk een beetje te werken lijkt het. Naja, ik heb een foto’s hier online geplaatst. Voor de rest kan ik alleen maar zeggen dat het 1 van de beste trips was die ik tot nu toe gehad heb hier in Japan

In English: I went to the lake this weekend with a lot of people. I placed some pictures online here.