Rijk, gezond en slim

Het wordt opeens kouder. Tijd om de winterkleren weer uit de kast te halen. Het is nu twee jaar en elf maanden geleden dat ik naar Japan kwam. Mijn wereld is compleet op de kop gezet sinds toen. Eén van de veranderingen is dat ik de Nederlandse keyboardlayout niet meer geïnstalleerd heb op mijn PC. Die heb ik voor deze blogpost maar weer eens aangezet. Ik heb veel geschreven in het Engels, en ik merk dat ik deze alinea een stuk makkelijker in woorden had kunnen brengen als ik die in het Engels had getypt. Nederlands went snel, however, en dat merkte ik afgelopen zaterdag toen Liou hier was. Na een dagje Nederlands praten ben ik er ook wel weer aan gewend. 

Ik heb een interresante ontwikkeling doorgemaakt, op het persoonlijke vlak, maar ook in het bedrijf. Ik doe nog steeds spraakherkenning, maar ik ben mijn originele functie behoorlijk ontstegen. In het begin was ik alleen verantwoordelijk voor het Nederlandse gedeelte van de spraakherkenning, maar nu ben ik verantwoordelijk voor de Duitse en Italiaanse stagelopers, en heb ik een andere Duitser en nog een Amerikaanse stageloper die voor mij programmeren. Programmeren is mijn andere hoofdtaak, en ik heb mezelf altijd als programmeur geprofileerd in mijn werk. Als programmeur kan ik dingen maken waar iedereen baat bij heeft, en ik weet zeker dat het bedrijf door mij honderden, zo niet duizenden manuren bespaard heeft dankzij mijn programmas. 

Dat zijn drie taken: het spraakherkenningsmodel voor Nederlands ontwikkelen, software ontwikkeling en de begeleiding en het managen van stagelopers. Ik zit overal in. Ik word belangrijker, en elke keer als er mensen weggaan dan word ik weer een stukje belangrijker. Ik ben ver gekomen. Maar het is raar werk. Elk jaar gaan alle stagelopers weer terug naar huis. Studie afmaken. Maar er zijn altijd de ‘blijvertjes’: de stagelopers die goed bevielen en nu hier werken. Er is een altijd een harde kern van vier of vijf buitenlanders geweest in mijn afdeling, en dat stond als een huis. Tot nu. De oude mensen gaan weg, en een nieuwe generatie van ‘blijvertjes’ vormt zich. Was ik vroeger nog tevreden om alleen de ouwe lul te zijn vergeleken met de stagelopers, nu word ik zelfs de ouwe lul in de groep van blijvertjes. 

Dat is best wel kut! Aan de ene kant is het een promotie, en ik weet zeker dat ik me geen zorgen hoef te maken voor mijn volgende contractverlenging, maar aan de andere kant ben ik mijn oude vaste vriendengroep kwijt. En daar ben ik eerlijk gezegd behoorlijk depressief over geweest de afgelopen week. Het lijkt erop dat iedereen die ik ken zijn eigen weg op gaat, en dat gaat zelfs op voor mensen die ik ken buiten het bedrijf. Iedereen heeft zijn eigen plan, en dat kwam vorige week allemaal opeens op mij af. 

Deze week gaat het allemaal wat beter. Zoveel verandert er nu ook weer niet voor mij. Ik probeer het te zien als een dikke trap onder de kont en iemand die keihard tegen mij screeuwt “GA EENS GAUW WAT NUTTIGS DOEN!”. Ongetwijfeld mijn kleine zusje. Die is altijd de eerste met commentaar  

Ik kom terug naar Nederland met de kerst. Daarna ga ik terug naar Japan. Ik blijf hier in ieder geval tot dan. Ik ga nu het meeste maken van de tijd die ik hier nog heb met mijn vrienden, en ik wil Wendy hier ook niet zo lang alleen laten. Volgend jaar ga ik besluiten wat ik nou echt wil. Of ik nog een gestoord avontuur wil in een ander land of dat ik een stabiel leven ergens wil beginnen. Zoals gewoonlijk maak ik me niet druk en laat ik me leiden. Geweldige dingen vallen altijd op mijn pad. Als ik de visie heb om die kansen te zien dan valt alles gewoon op zijn plaats. Ik ben niet iemand die gaat stressen van dit soort dingen. Ik ben misschien niet zo rijk en op het moment ben ik zwaar verkouden, maar ik weet zeker dat ik een interessante toekomst tegemoet ga

Mosterd na de maaltijd!

Potverpielekes…

 

 

 

WordPress sucks

With all respect, but blogger was better. I shouldn’t have switched. Well, I’m here now, I won’t bother switching back. It’ll be better in the future. Where did the picture buttons go!?!? WTF…

So, I met up with Liou and Jose last week, who I hadn’t seen in quite a while. Together with Alvaro and NN we had a quintuple reunion of people I knew from my first year in Japan. I’m quite happy I stayed.

The importance of sleep

We all know it, or should know it. Sometimes, especially at times of great stress, we choose to neglect our sleep-time in favor of work-time. Or even relax-time. I’ve done it myself over the last year, either because of personal reasons or work-related reasons. Still, I seldom lose sleep over anything, because sleep is one of my favourite activities. Getting a good night’s rest helps me focus and think clearly the following day. That’s quite important in my job. When doing ‘blind programming’, that is, solving bugs and dealing with issues one by one, it’s really quite okay even if I don’t get any sleep and come back from a night out in Tokyo. But when dealing with people that need managing or when unexpected situations pop up I really need brain power, which I derive from sleep. When I lose sleep I lose the ability to look at the big picture and to put things into perspective, and as a consequence I lose the ability to reflect upon my own life and my decisions. I guess you can compare this to driving a car versus a train while being sleep-deprived. The train will still go cause all you have to do is push a button to keep it going, but you have to actively steer the car to actually get to where you want to go. 

A healthy mental condition derives from three things: enough food, enough sleep, and enough exercise. I do find that I actually need to exercise my body regularly to keep my mind fit. If I don’t go cycling and work up a good sweat then my body never wakes up anymore, and neither does my mind. I need some physical exertion to remind my brain that it can be very active. It’s hard for me to balance the three though, since trying to get one of these three things usually involves depriving myself of another. I don’t want to gain weight, so if I want to eat a lot I need to exercise more too. If I want to exercise more then I need to go cycling on weekdays, and I would have very little time to do other things, so I would lose sleep. And if I exercise and lose sleep I am like a zombie at work, which I have to compensate for by eating more and drinking high-calorie drinks. It’s a vicious cycle. There’s a balance point somewhere, but to keep the balance I’ll have to spend less time on my hobbies and more time on sleeping and exercising. That is difficult and requires some willpower and mental strength, which I get from a healthy mental balance. The cycle never ends..

Wake me up…

There is one question, asked to me and my fellow students during my university days, that I will always remember. All students were asked this question during a job-application training session. 

Where do you see yourself five years from now?

The technically correct answer is obvious, even if you have no clue what you will be doing: “I will be working for your company and I will be managing a group of people after being promoted a couple of times”. Or something similar. That is what companies want to hear from you. Most people answered the question similarly. Some were a bit more honest, but most of them did not even think twice about this question. They would be working in the Netherlands for some company related to ICT. I didn’t know the answer to that question myself, but I was sure of one thing: I would definitely NOT be working in the Netherlands at some boring job at some boring IT company. I was proud of myself that I did not know the answer to that question. It was something that defined my personality. I went to Japan and had the best three years of my life. Moving away from the obvious path made me happier than I could ever imagine. 

Right now, three years later, I still don’t know the answer to the question. My life has not been boring. I have had a great three years here, both in the company and socially. I met interesting people, I grew a lot socially, I learned to trust people and to distrust people, and I learned to live for myself and make my own goals. Life goes on, and so do people. Friends finish their internship and go back home, and even long-time colleagues eventually move on to greener pastures. Everyone has a life of their own and goals of their own, and they move away from here to fulfill them and live out their life. 

This morning I went to Yokohama to make the final steps to renew my Japanese visa for another three years. It’s quite possible that I could still be here five years after I graduated. The answer to the question for me would have been: “still at my first job”. Is that the answer to my question? I would not like it to be. I am still proud of myself for not knowing the answer to this question right now, but I fear that the answer to the question asked to me three years ago will not satisfy me. I think I can finally answer that question. I will not be here two years from now. Five years after my graduation I will be somewhere else again, with a new life, and a new answer to the question that people will undoubtedly be asking me again. Let’s see what answer I can come up with in the future.

Proudly going where no sane man ever went before!

Less cycling and more graphing

Today I cycled the exact same route as I did last Saturday, only this time I remembered to bring my camera and the GPS thingie. I found this wonderful road just north of Atsugi which, going west towards the mountains, lead me through a tiny little value in between some hills. The road I followed was an industrial road, seemingly leading nowhere and inclining slightly all the way, and just when I was about fed up with it the slope turned downward and the industrial buildings disappeared and made way for farms, rice fields and tiny little Japanese houses. And a pig farm. Beeuh.

Since today is a national holiday in Japan (god knows why) I actually had time today to do some photography. Last Sunday I went to Tokyo to try out the new Canon 50D at the store, only to find out that it hadn’t actually been released yet. Hmm. So I felt guilty today and stacked all of my current equipment in my backpack and started to cycle. The weather was kind of cloudy but besides that it was really perfect. Great temperature. It’s starting to get colder now in the evenings and the sun sets before dinner time. I think the next time that I’ll have to use my airconditioning again will be in winter, and it will be for heating. 

It felt good to cycle around slowly for a change, with my camera around my neck, looking for picture opportunities. I took every lens and filter I could find, but I didn’t use a lot of them, actually. I stuck mostly to my 17-85mm lens and occasionally used the infrared filter after I found a good spot. When cycling the wide angle doesn’t seem to make sense unless stopping and approaching the subject to within 5 millimeters, and cycling with the 70-300mm only hurts my neck.. 

I am creating a new liking for the 17-85. The pictures I made with it always seemed a bit fuzzy, almost as if it couldn’t quite get a good autofocus lock on something. Today’s pictures came out strangely crisp, though, and I think I know why: I turned off the image stabilisation.  The IS only works really well for certain shutter speeds, and even then I am wondering if it’s a good idea to use it in full daylight. Anyway, I turned it off today and I found the results quite pleasing, and better than before in terms of average sharpness. The percentage of sharp pictures was just higher with IS turned off. I guess I was either using it in the wrong way, or I have a crappy lens. Either way, I’m glad with today’s results.

Another note: I modified the picture settings on the 400D: cranked up the saturation another notch, and the contrast as well. I don’t see a lot of difference when compared to the previous settings, but I didn’t do a one on one comparison so I can’t tell for sure. All I can say is, It seems to be better this way (note: sharpness=3, contrast+1,saturation+3,color tone=0)

You can find all the (good) pictures here on picasa, and more on the photoblog later.